سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

سوره یس با ترجمه و صوت(ماهر المعیقلی)

برای دانلود صوت، اینجا کلیک کنید

سوره یس

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ‏

يس(1)

وَ الْقُرْآنِ الْحَكيمِ(2)

إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلينَ(3)

عَلى‏ صِراطٍ مُسْتَقيمٍ(4)

تَنْزيلَ الْعَزيزِ الرَّحيمِ(5)

لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أُنْذِرَ آباؤُهُمْ فَهُمْ غافِلُونَ(6)

لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلى‏ أَكْثَرِهِمْ فَهُمْ لا يُؤْمِنُونَ(7)

إِنَّا جَعَلْنا في‏ أَعْناقِهِمْ أَغْلالاً فَهِيَ إِلَى الْأَذْقانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ(8)

وَ جَعَلْنا مِنْ بَيْنِ أَيْديهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا فَأَغْشَيْناهُمْ فَهُمْ لا يُبْصِرُونَ(9)

وَ سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لايُؤْمِنُونَ(10)

إِنَّما تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَ أَجْرٍ كَريمٍ(11)

إِنَّا نَحْنُ نُحْيِ الْمَوْتى‏ وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ وَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ أَحْصَيْناهُ في‏ إِمامٍ مُبينٍ(12)

وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلاً أَصْحابَ الْقَرْيَةِ إِذْ جاءَهَا الْمُرْسَلُونَ(13)

إِذْ أَرْسَلْنا إِلَيْهِمُ اثْنَيْنِ فَكَذَّبُوهُما فَعَزَّزْنا بِثالِثٍ فَقالُوا إِنَّا إِلَيْكُمْ مُرْسَلُونَ(14)

قالُوا ما أَنْتُمْ إِلاَّ بَشَرٌ مِثْلُنا وَ ما أَنْزَلَ الرَّحْمنُ مِنْ شَيْ‏ءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ تَكْذِبُونَ(15)

قالُوا رَبُّنا يَعْلَمُ إِنَّا إِلَيْكُمْ لَمُرْسَلُونَ(16)

وَ ما عَلَيْنا إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبينُ(17)

قالُوا إِنَّا تَطَيَّرْنا بِكُمْ لَئِنْ لَمْ تَنْتَهُوا لَنَرْجُمَنَّكُمْ وَ لَيَمَسَّنَّكُمْ مِنَّا عَذابٌ أَليمٌ(18)

قالُوا طائِرُكُمْ مَعَكُمْ أَ إِنْ ذُكِّرْتُمْ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ(19)

وَ جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدينَةِ رَجُلٌ يَسْعى‏ قالَ يا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلينَ(20)

اتَّبِعُوا مَنْ لايَسْئَلُكُمْ أَجْراً وَ هُمْ مُهْتَدُونَ(21)

وَ ما لِيَ لا أَعْبُدُ الَّذي فَطَرَني‏ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ(22)

أَ أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ آلِهَةً إِنْ يُرِدْنِ الرَّحْمنُ بِضُرٍّ لاتُغْنِ عَنِّي شَفاعَتُهُمْ شَيْئاً وَ لا يُنْقِذُونِ(23)

إِنِّي إِذاً لَفي‏ ضَلالٍ مُبينٍ(24)

إِنِّي آمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ(25)

قيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قالَ يا لَيْتَ قَوْمي‏ يَعْلَمُونَ(26)

بِما غَفَرَ لي‏ رَبِّي وَ جَعَلَني‏ مِنَ الْمُكْرَمينَ(27)

وَ ما أَنْزَلْنا عَلى‏ قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ جُنْدٍ مِنَ السَّماءِ وَ ما كُنَّا مُنْزِلينَ(28)

إِنْ كانَتْ إِلاَّ صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ خامِدُونَ(29)

يا حَسْرَةً عَلَى الْعِبادِ ما يَأْتيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ(30)

أَ لَمْ يَرَوْا كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لا يَرْجِعُونَ(31)

وَ إِنْ كُلٌّ لَمَّا جَميعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ(32)

وَ آيَةٌ لَهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْناها وَ أَخْرَجْنا مِنْها حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ(33)

وَ جَعَلْنا فيها جَنَّاتٍ مِنْ نَخيلٍ وَ أَعْنابٍ وَ فَجَّرْنا فيها مِنَ الْعُيُونِ(34)

لِيَأْكُلُوا مِنْ ثَمَرِهِ وَ ما عَمِلَتْهُ أَيْديهِمْ أَ فَلا يَشْكُرُونَ(35)

سُبْحانَ الَّذي خَلَقَ الْأَزْواجَ كُلَّها مِمَّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ وَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ مِمَّا لا يَعْلَمُونَ(36)

وَ آيَةٌ لَهُمُ اللَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهارَ فَإِذا هُمْ مُظْلِمُونَ(37)

وَ الشَّمْسُ تَجْري لِمُسْتَقَرٍّ لَها ذلِكَ تَقْديرُ الْعَزيزِ الْعَليمِ(38)

وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَديمِ(39)

لاَ الشَّمْسُ يَنْبَغي‏ لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لاَ اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ وَ كُلٌّ في‏ فَلَكٍ يَسْبَحُونَ(40)

وَ آيَةٌ لَهُمْ أَنَّا حَمَلْنا ذُرِّيَّتَهُمْ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ(41)

وَ خَلَقْنا لَهُمْ مِنْ مِثْلِهِ ما يَرْكَبُونَ(42)

وَ إِنْ نَشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلا صَريخَ لَهُمْ وَ لا هُمْ يُنْقَذُونَ(43)

إِلاَّ رَحْمَةً مِنَّا وَ مَتاعاً إِلى‏ حينٍ(44)

وَ إِذا قيلَ لَهُمُ اتَّقُوا ما بَيْنَ أَيْديكُمْ وَ ما خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ(45)

وَ ما تَأْتيهِمْ مِنْ آيَةٍ مِنْ آياتِ رَبِّهِمْ إِلاَّ كانُوا عَنْها مُعْرِضينَ(46)

وَ إِذا قيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللهُ قالَ الَّذينَ كَفَرُوا لِلَّذينَ آمَنُوا أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشاءُ اللهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ في‏ ضَلالٍ مُبينٍ(47)

وَ يَقُولُونَ مَتى‏ هذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ(48)

ما يَنْظُرُونَ إِلاَّ صَيْحَةً واحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ يَخِصِّمُونَ(49)

فَلا يَسْتَطيعُونَ تَوْصِيَةً وَ لا إِلى‏ أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ(50)

وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذا هُمْ مِنَ الْأَجْداثِ إِلى‏ رَبِّهِمْ يَنْسِلُونَ(51)

قالُوا يا وَيْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ(52)

إِنْ كانَتْ إِلاَّ صَيْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَميعٌ لَدَيْنا مُحْضَرُونَ(53)

فَالْيَوْمَ لا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَ لا تُجْزَوْنَ إِلاَّ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ(54)

إِنَّ أَصْحابَ الْجَنَّةِ الْيَوْمَ في‏ شُغُلٍ فاكِهُونَ(55)

هُمْ وَ أَزْواجُهُمْ في‏ ظِلالٍ عَلَى الْأَرائِكِ مُتَّكِؤُنَ(56)

لَهُمْ فيها فاكِهَةٌ وَ لَهُمْ ما يَدَّعُونَ(57)

سَلامٌ قَوْلاً مِنْ رَبٍّ رَحيمٍ(58)

وَ امْتازُوا الْيَوْمَ أَيُّهَا الْمُجْرِمُونَ(59)

أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَني‏ آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبينٌ(60)

وَ أَنِ اعْبُدُوني‏ هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ(61)

وَ لَقَدْ أَضَلَّ مِنْكُمْ جِبِلاًّ كَثيراً أَ فَلَمْ تَكُونُوا تَعْقِلُونَ(62)

هذِهِ جَهَنَّمُ الَّتي‏ كُنْتُمْ تُوعَدُونَ(63)

اصْلَوْهَا الْيَوْمَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ(64)

الْيَوْمَ نَخْتِمُ عَلى‏ أَفْواهِهِمْ وَ تُكَلِّمُنا أَيْديهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ(65)

وَ لَوْ نَشاءُ لَطَمَسْنا عَلى‏ أَعْيُنِهِمْ فَاسْتَبَقُوا الصِّراطَ فَأَنَّى يُبْصِرُونَ(66)

وَ لَوْ نَشاءُ لَمَسَخْناهُمْ عَلى‏ مَكانَتِهِمْ فَمَا اسْتَطاعُوا مُضِيًّا وَ لا يَرْجِعُونَ(67)

وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ أَ فَلا يَعْقِلُونَ(68)

وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ وَ ما يَنْبَغي‏ لَهُ إِنْ هُوَ إِلاَّ ذِكْرٌ وَ قُرْآنٌ مُبينٌ(69)

لِيُنْذِرَ مَنْ كانَ حَيًّا وَ يَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْكافِرينَ(70)

أَ وَ لَمْ يَرَوْا أَنَّا خَلَقْنا لَهُمْ مِمَّا عَمِلَتْ أَيْدينا أَنْعاماً فَهُمْ لَها مالِكُونَ(71)

وَ ذَلَّلْناها لَهُمْ فَمِنْها رَكُوبُهُمْ وَ مِنْها يَأْكُلُونَ(72)

وَ لَهُمْ فيها مَنافِعُ وَ مَشارِبُ أَ فَلا يَشْكُرُونَ(73)

وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ يُنْصَرُونَ(74)

لا يَسْتَطيعُونَ نَصْرَهُمْ وَ هُمْ لَهُمْ جُنْدٌ مُحْضَرُونَ(75)

فَلا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْ إِنَّا نَعْلَمُ ما يُسِرُّونَ وَ ما يُعْلِنُونَ(76)

أَ وَ لَمْ يَرَ الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذا هُوَ خَصيمٌ مُبينٌ(77)

وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلاً وَ نَسِيَ خَلْقَهُ قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَ هِيَ رَميمٌ(78)

قُلْ يُحْييهَا الَّذي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ هُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَليمٌ(79)

الَّذي جَعَلَ لَكُمْ مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ ناراً فَإِذا أَنْتُمْ مِنْهُ تُوقِدُونَ(80)

أَ وَ لَيْسَ الَّذي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِقادِرٍ عَلى‏ أَنْ يَخْلُقَ مِثْلَهُمْ بَلى‏ وَ هُوَ الْخَلاَّقُ الْعَليمُ(81)

إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ(82)

فَسُبْحانَ الَّذي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‏ءٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ(83)

 

ترجمه سوره یس

به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

 يس.(1)

 سوگند به قرآن حكيم.(2)

 كه تو قطعاً از رسولان(خداوند) هستى،(3)

 بر راهى راست(قرار دارى)؛(4)

 اين قرآنى است كه از سوى خداوند عزيز و رحيم نازل شده است(5)

 تا قومى را بيم دهى كه پدرانشان انذار نشدند، از اين رو آنان غافلند!(6)

 فرمان(الهى) درباره بيشتر آنها تحقق يافته، به همين جهت ايمان نمى‏‌‌آورند!(7)

 ما در گردنهاى آنان غلهايى قرار داديم كه تا چانه‏ ها ادامه دارد و سرهاى آنان را به بالا نگاه داشته است!(8)

 و در پيش روى آنان سدّى قرار داديم، و در پشت سرشان سدّى؛ و چشمانشان را پوشانده‏‌‌ايم، لذا نمى‏‌‌بينند!(9)

 براى آنان يكسان است: چه انذارشان كنى يا نكنى، ايمان نمى‏‌‌آورند!(10)

 تو فقط كسى را انذار مى‏‌‌كنى كه از اين يادآورى(الهى) پيروى كند و از خداوند رحمان در نهان بترسد؛ چنين كسى را به آمرزش و پاداشى پرارزش بشارت ده!(11)

 به يقين ما مردگان را زنده مى‏‌‌كنيم و آنچه را از پيش فرستاده‏‌‌اند و تمام آثار آنها را مى‌‌نويسيم؛ و همه چيز را در كتاب آشكار كننده‏‌‌اى برشمرده‏‌‌ايم!(12)

 و براى آنها، اصحاب قريه(انطاكيه) را مثال بزن هنگامى كه فرستادگان خدا به سوى آنان آمدند؛(13)

 هنگامى كه دو نفر از رسولان را بسوى آنها فرستاديم، امّا آنان رسولان(ما) را تكذيب كردند؛ پس براى تقويت آن دو، شخص سوّمى فرستاديم، آنها همگى گفتند: «ما فرستادگان(خدا) به سوى شما هستيم!»(14)

 امّا آنان(در جواب) گفتند: «شما جز بشرى همانند ما نيستيد، و خداوند رحمان چيزى نازل نكرده، شما فقط دروغ مى‏‌‌گوييد!»(15)

(رسولان ما) گفتند: «پروردگار ما آگاه است كه ما قطعاً فرستادگان(او) به سوى شما هستيم،(16)

 و بر عهده ما چيزى جز ابلاغ آشكار نيست!»(17)

 آنان گفتند: «ما شما را به فال بد گرفته‏‌‌ايم(و وجود شما را شوم مى‏‌‌دانيم)، و اگر(از اين سخنان) دست برنداريد شما را سنگسار خواهيم كرد و شكنجه دردناكى از ما به شما خواهد رسيد!(18)

(رسولان) گفتند: «شومى شما از خودتان است اگر درست بينديشيد، بلكه شما گروهى اسرافكاريد!»(19)

 و مردى(با ايمان) از دورترين نقطه شهر با شتاب فرا رسيد، گفت: «اى قوم من! از فرستادگان(خدا) پيروى كنيد!(20)

 از كسانى پيروى كنيد كه از شما مزدى نمى‏‌‌خواهند و خود هدايت يافته‏‌‌اند!(21)

 من چرا كسى را پرستش نكنم كه مرا آفريده، و همگى به سوى او بازگشت داده مى‏‌‌شويد؟!(22)

 آيا غير از او معبودانى را انتخاب كنم كه اگر خداوند رحمان بخواهد زيانى به من برساند، شفاعت آنها كمترين فايده‏‌‌اى براى من ندارد و مرا(از مجازات او) نجات نخواهند داد!(23)

 اگر چنين كنم، من در گمراهى آشكارى خواهم بود!(24)

(به همين دليل) من به پروردگارتان ايمان آوردم؛ پس به سخنان من گوش فرا دهيد!»(25)

(سرانجام او را شهيد كردند و) به او گفته شد: «وارد بهشت شو!» گفت: «اى كاش قوم من مى‏‌‌دانستند...(26)

 كه پروردگارم مرا آمرزيده و از گرامى‏داشتگان قرار داده است!»(27)

 و ما بعد از او بر قومش هيچ لشكرى از آسمان نفرستاديم، و هرگز سنت ما بر اين نبود؛(28)

(بلكه) فقط يك صيحه آسمانى بود، ناگهان همگى خاموش شدند!(29)

 افسوس بر اين بندگان كه هيچ پيامبرى براى هدايت آنان نيامد مگر اينكه او را استهزا مى‏‌‌كردند!(30)

 آيا نديدند چقدر از اقوام پيش از آنان را(بخاطر گناهانشان) هلاك كرديم، آنها هرگز به سوى ايشان بازنمى‏‌‌گردند(و زنده نمى‏‌‌شوند)!(31)

 و همه آنان(روز قيامت) نزد ما احضار مى‏‌‌شوند!(32)

 زمين مرده براى آنها آيتى است، ما آن را زنده كرديم و دانه‏هاى(غذايى) از آن خارج ساختيم كه از آن مى‏‌‌خورند؛(33)

 و در آن باغهايى از نخلها و انگورها قرار داديم و چشمه‏هايى از آن جارى ساختيم،(34)

 تااز ميوه آن بخورند درحالى كه‌دست‌آنان هيچ دخالتى‌درساختن آن‌نداشته است! آياشكر خدارا بجا نمى‏‌‌آورند؟!(35)

 منزه است كسى كه تمام زوجها را آفريد، از آنچه زمين مى‏‌‌روياند، و از خودشان، و از آنچه نمى‏‌‌دانند!(36)

 شب(نيز) براى آنها نشانه‏‌‌اى است(از عظمت خدا)؛ ما روز را از آن برمى‏گيريم، ناگهان تاريكى آنان را فرا مى‏‌‌گيرد!(37)

 وخورشيد(نيز براى آنها آيتى است) كه پيوسته بسوى قرارگاهش درحركت است؛ اين تقديرخداوند قادر و داناست.(38)

 و براى ماه منزلگاه‏ هايى قرار داديم،(و هنگامى كه اين منازل را طى كرد) سرانجام بصورت«شاخه كهنه قوسى شكل و زرد رنگ خرما» در مى‏‌‌آيد.(39)

 نه خورشيد را سزاست كه به ماه رسد، و نه شب بر روز پيشى مى‏‌‌گيرد؛ و هر كدام در مسير خود شناورند.(40)

 نشانه‏‌‌اى(ديگرازعظمت پروردگار) براى آنان است كه مافرزندانشان رادركشتيهايى پر(ازوسايل وبارها) حمل كرديم.(41)

 و براى آنها مركبهاى ديگرى همانند آن آفريديم.(42)

 و اگر بخواهيم آنها را غرق مى‏‌‌كنيم بطورى كه نه فريادرسى داشته باشند و نه نجات داده شوند!(43)

 مگر اينكه رحمت ما شامل حال آنان شود، و تا زمان معيّنى از اين زندگى بهره گيرند!(44)

 و هر گاه به آنها گفته شود: «از آنچه پيش رو و پشت سر شماست‏[از عذابهاى الهى‏] بترسيد تا مشمول رحمت الهى شويد!»(اعتنا نمى‏‌‌كنند).(45)

 و هيچ آيه‏‌‌اى از آيات پروردگارشان براى آنها نمى‏‌‌آيد مگر اينكه از آن رویگردان مى‌‌شوند.(46)

 و هنگامى كه به آنان گفته شود: «از آنچه خدا به شما روزى كرده انفاق كنيد!»، كافران به مؤمنان مى‏‌‌گويند: «آيا ما كسى را اطعام كنيم كه اگر خدا مى‏‌‌خواست او را اطعام مى‏‌‌كرد؟!(پس خدا خواسته است او گرسنه باشد)، شما فقط در گمراهى آشكاريد»!(47)

 آنها مى‏‌‌گويند: «اگر راست مى‏‌‌گوييد، اين وعده(قيامت) كى خواهد بود؟!(48)

(امّا)جز اين انتظار نمى‏‌‌كشند كه يك صيحه عظيم(آسمانى) آنها را فراگيرد، در حالى كه مشغول جدال(در امور دنيا) هستند.(49)

(چنان غافلگير مى‏‌‌شوند كه حتّى) نمى‏‌‌توانند وصيّتى كنند يا به سوى خانواده خود بازگردند!(50)

(بار ديگر) در«صور» دميده مى‏‌‌شود، ناگهان آنها از قبرها، شتابان به سوى(دادگاه) پروردگارشان مى‏‌‌روند!(51)

 مى‏‌‌گويند: «اى واى بر ما! چه كسى ما را از خوابگاهمان برانگيخت؟!(آرى) اين همان است كه خداوند رحمان وعده داده، و فرستادگان(او) راست گفتند!»(52)

 صيحه واحدى بيش نيست،(فريادى عظيم برمى ‏خيزد) ناگهان همگى نزد ما احضار مى‏‌‌شوند!(53)

(وبه آنها گفته مى‏‌‌شود:) امروزبه هيچكس ذرّه‏‌‌اى ستم نمى‏‌‌شود، و جز آنچه راعمل مى‏‌‌كرديد جزا داده نمى‏‌‌شويد!(54)

 بهشتيان، امروز به نعمتهاى خدا مشغول و مسرورند.(55)

 آنها و همسرانشان در سايه ‏هاى(قصرها و درختان بهشتى) بر تختها تكيه زده‏‌‌اند.(56)

 براى آنها در بهشت ميوه بسيار لذّت‏بخشى است، و هر چه بخواهند در اختيار آنان خواهد بود!(57)

 بر آنها سلام(و درود الهى) است؛ اين سخنى است از سوى پروردگارى مهربان!(58)

(و به آنها مى‏‌‌گويند:) جدا شويد امروز اى گنهكاران!(59)

 آيا با شما عهد نكردم اى فرزندان آدم كه شيطان را نپرستيد، كه او براى شما دشمن آشكارى است؟!(60)

 و اينكه مرا بپرستيد كه راه مستقيم اين است؟!(61)

 او گروه زيادى از شما را گمراه كرد، آيا انديشه نكرديد؟!(62)

 اين همان دوزخى است كه به شما وعده داده مى‏‌‌شد!(63)

 امروز وارد آن شويد و به خاطر كفرى كه داشتيد به آتش آن بسوزيد!(64)

 امروز بر دهانشان مُهر مى‏‌‌نهيم، و دستهايشان با ما سخن مى‏‌‌گويند و پاهايشان كارهايى را كه انجام مى‏‌‌دادند شهادت مى‏‌‌دهند!(65)

 و اگر بخواهيم چشمانشان را محو كنيم؛ سپس براى عبور از راه، مى‏‌‌خواهند بر يكديگر پيشى بگيرند، امّا چگونه مى‏‌‌توانند ببينند؟!(66)

 و اگر بخواهيم آنها را در جاى خود مسخ مى‏‌‌كنيم(و به مجسمه‏ هايى بى ‏روح مبدّل مى‏‌‌سازيم) تا نتوانند راه خود را ادامه دهند يا به عقب برگردند!(67)

 هر كس را طول عمر دهيم، در آفرينش واژگونه‏‌‌اش مى‏‌‌كنيم(و به ناتوانى كودكى باز مى‏‌‌گردانيم)؛ آيا انديشه نمى‏‌‌كنند؟!(68)

 ما هرگز شعر به او[ پيامبر] نياموختيم، و شايسته او نيست(شاعر باشد)؛ اين(كتاب آسمانى) فقط ذكر و قرآن مبين است!(69)

 تا افرادى را كه زنده‏‌‌اند بيم دهد(و بر كافران اتمام حجّت شود) و فرمان عذاب بر آنان مسلّم گردد!(70)

 آيا نديدند كه از آنچه با قدرت خود به عمل آورده‏‌‌ايم چهارپايانى براى آنان آفريديم كه آنان مالك آن هستند؟!(71)

 و آنها را رام ايشان ساختيم، هم مركب آنان از آن است و هم از آن تغذيه مى‏‌‌كنند؛(72)

 و براى آنان بهره‏ هاى ديگرى در آن(حيوانات) است و نوشيدنيهايى گوارا؛ آيا با اين حال شكرگزارى نمى‏‌‌كنند؟!(73)

 آنان غير از خدا معبودانى براى خويش برگزيدند به اين اميد كه يارى شوند!(74)

 ولى آنها قادر به يارى ايشان نيستند، و اين(عبادت‏ كنندگان در قيامت) لشكرى براى آنها خواهند بود كه در آتش دوزخ احضار مى‏‌‌شوند!(75)

 پس سخنانشان تو را غمگين نسازد، ما آنچه را پنهان مى‏‌‌دارند و آنچه را آشكار مى‏‌‌كنند مى‏‌‌دانيم!(76)

 آيا انسان نمى‏‌‌داند كه ما او را از نطفه‏‌‌اى بى ‏ارزش آفريديم؟! و او(چنان صاحب قدرت و شعور و نطق شد كه) به مخاصمه آشكار(با ما) برخاست!(77)

 و براى ما مثالى زد و آفرينش خود را فراموش كرد و گفت: «چه كسى اين استخوانها را زنده مى‏‌‌كند در حالى كه پوسيده است؟!»(78)

 بگو: «همان كسى آن را زنده مى‏‌‌كند كه نخستين بار آن را آفريد؛ و او به هر مخلوقى داناست!(79)

 همان كسى كه براى شما از درخت سبز، آتش آفريد و شما بوسيله آن، آتش مى‏‌‌افروزيد!»(80)

 آيا كسى كه آسمانها و زمين را آفريد، نمى‏‌‌تواند همانند آنان‏[ انسانهاى خاك شده‏] را بيافريند؟! آرى(مى ‏تواند)، و او آفريدگار داناست!(81)

 فرمان او چنين است كه هر گاه چيزى را اراده كند، تنها به آن مى‏‌‌گويد: «موجود باش!»، آن نيز بى‏ درنگ موجود مى‏‌‌شود!(82)

 پس منزّه است خداوندى كه مالكيّت و حاكميّت همه چيز در دست اوست؛ و شما را به سوى او بازمى‌‌‏گردانند!(83)