سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

تسلیت شهادت امام باقر(ع) و سفارشات مهم آن حضرت
نویسنده : عبدالله حق دوست - ساعت ٧:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱٠ مهر ۱۳٩۳
 

یا اَبا جَعْفَرٍ یا مُحَمَّدَ بْنَ عَلِی اَیُّهَا الْباقِرُ یَابْنَ رَسُولِ اللهِ

یا حُجَّةَ اللهِ عَلى خَلْقِهِ یا سَیِّدَنا وَمَوْلینا اِنّا تَوَجَّهْنا وَاسْتَشْفَعْنا وَتَوَسَّلْنا بِکَ اِلَى اللهِ

وَقَدَّمْناکَ بَیْنَ یَدَىْ حاجاتِنا یا وَجیهاً عِنْدَاللهِ اِشْفَعْ لَنا عِنْدَاللهِ

 شهادت امام باقر(ع)

شهادت مظلومانه پنجمین نور هدایت، شکافنده علوم،

حضرت امام محمد باقر(علیه السلام) بر امام زمان(ع) و شما عزیزان تسلیت باد.

یکی از امور بسیار مهم در زندگی انسان، سفارشها و وصایای او به کسانی است که سعادت و نیکبختی آنها برای او مهم و حیاتی است. و به قطع می‌‌دانیم ائمه(ع) برای محبان و شیعیان و بلکه تمام انسانها، چیزی جز سعادت دنیوی و اخروی و زندگی سربلند نمی‌‌خواهند و نمی‌‌پسندند.

چندی پیش یکی از دوستان نیز سفارش کرده بود به وصایای اهلبیت(ع) به خانواده و اصحاب نیز بپردازم.

در ادامه مطلب و به مناسبت شهادت امام باقر(ع) قسمت اول وصایای گهربار و بسیار ارزشمند و خواندنی آن امام همام به یکی از اصحابشان را تقدیم دوستان می‌‌کنم.


متن حدیث:

«وَصیَّتُهُ(ع) لِجَابِرِ بنِ یَزیدِ الجُعفِی»

[اغتنم خمساً:]

یا جابِرُ اغْتَنِم مِن أهلِ زمانِکَ خَمْساً:

إنْ حَضَرتَ لم تُعرَفْ، وإنْ غِبْتَ لم تُفْتَقَدْ، وإنْ شَهِدتَ لَم تُشاوَر، وإنْ قُلتَ لم یُقْبَل قَولُکَ، وإنْ خَطَبتَ لم تُزَوَّج.

[اوصیک بخمسٍ:]

وَأُوصیکَ بِخَمسٍ: إنْ ظُلِمتَ فلا تَظلِمْ، وإنْ خَانوکَ فلا تَخُنْ. وإنْ کُذِّبتَ فَلا تَغْضَب، وإنْ مُدِحتَ فلا تَفرَحْ، وإنْ ذُمِمْتَ فلا تَجزَعْ.

وَ فَکِّر فیما قِیلَ فیکَ، فإنْ عَرَفتَ مِن نَفسِکَ ما قِیلَ فیکَ، فسُقُوطُکَ مِن عَینِ اللهِ جَلَّ وَعَزَّ عِندَ غَضَبِکَ من الحقِّ، أعظَمُ عَلَیکَ مُصیبَةً مِمَّا خِفْتَ مِن سُقوطِکَ مِن أعیُنِ النَّاسِ، وإنْ کُنتَ عَلى خِلافِ ما قیلَ فِیکَ، فثوابٌ اکتَسبْتَهُ مِن غَیرِ أنْ یَتْعَبَ بَدَنُکَ.

[علامة الأولیاء:]

وَ اعْلَمْ بِأَنَّکَ لَا تَکُونُ لَنَا وَلِیّاً حَتَّى لَوِ اجْتَمَعَ عَلَیْکَ أَهْلُ مِصْرِکَ وَ قَالُوا إِنَّکَ رَجُلُ سَوْءٍ لَمْ یَحْزُنْکَ ذَلِکَ وَ لَوْ قَالُوا إِنَّکَ رَجُلٌ صَالِحٌ لَمْ یَسُرَّکَ ذَلِکَ وَ لَکِنِ اعْرِضْ نَفْسَکَ عَلَى کِتَابِ اللهِ فَإِنْ کُنْتَ سَالِکاً سَبِیلَهُ زَاهِداً فِی تَزْهِیدِهِ رَاغِباً فِی تَرْغِیبِهِ خَائِفاً مِنْ تَخْوِیفِهِ فَاثْبُتْ وَ أَبْشِرْ فَإِنَّهُ لَا یَضُرُّکَ مَا قِیلَ فِیکَ وَ إِنْ کُنْتَ مُبَایِناً لِلْقُرْآنِ فَمَا ذَا الَّذِی یَغُرُّکَ مِنْ نَفْسِکَ.

[فی أحوال المؤمن:]

إنَّ المُؤمِنَ مَعْنیٌّ بِمُجاهَدة نفسِهِ لَیغلِبَها عَلى هَواها، فمَرَّةً یُقیمُ أوَدَها ویُخالِفُ هَواها فی مَحَبَّةِ اللهِ، وَمَرَّةً تَصْرَعُهُ نَفسُهُ فَیَتَّبِعُ هَواها فَیُنْعِشُهُ اللهُ فینْتَعِشُ، وَیُقیلُ اللهُ عَثْرَتَه فَیَتذکَّرُ، ویفزَعُ إلى التّوبَةِ والمَخَافَةِ فیزدادُ بَصیرَةً وَمَعرِفَةً لِما زیدَ فیهِ مِنَ الخَوفِ، وَذلِکَ بأنَّ اللهَ یَقولُ: «إِنَّ الَّذِینَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مّنَ الشَّیْطَانِ تَذَکَّرُوا فَإِذَا هُم مُبْصِرُونَ».

[فی القناعة:]

یا جابِرُ؛ استَکثِرْ لِنَفسِکَ مِنَ اللهِ قَلیلَ الرِّزقِ تَخَلُّصاً إلى الشُّکرِ، واستَقْلِل مِن نفسِکَ کَثیرَ الطَّاعَةِ للهِ إزْراءً عَلى النَّفسِ وَتَعرُّضاً للعَفوِ.

[فی أهمیة العلم:]

وَادفَع عَن نَفسِکَ حاضِرَ الشَّرِّ بِحاضِرِ العِلمِ. واستعمِل حاضِرَ العلِم بِخالِصِ العَمَلِ. وَتَحرَّز فی خالِصِ العَمَلِ مِن عَظیمِ الغَفلَةِ بِشِدَّة التَّیقُّظِ واستَجلِبْ شِدَّةَ التَّیقُّظِ بِصدقِ الخَوفِ.

واحذَر خَفِیَّ التَّزیُّنِ بحِاضِرِ الحَیاةِ، وتَوَقَّ مُجازَفَةَ الهَوى‏ بِدَلالَةِ العَقلِ، وقِفْ عند غَلَبَةِ الهَوى‏ باستِرشادِ العِلمِ.

واستَبْقِ خالِصَ الأعمالِ لِیومِ الجَزاءِ.

وَانزِلْ ساحَةَ القَناعَةِ باتِّقاءِ الحِرْصِ، وَادفَعْ عَظیمَ الحِرصِ بإیثارِ القَناعَةِ.

واستَجلِب حَلاوَةَ الزَّهادَةِ بِقِصَرِ الأمَلِ. واقطَع أسبابَ الطَّمَعِ بِبَرد الیأسِ.

وَسُدَّ سَبیلَ العُجْبِ بِمَعرِفَةِ النَّفسِ. وَتَخَلَّص إلى راحَةِ النَّفسِ بِصِحَّةِ التَّفویضِ.(تحف العقول: 284)

ترجمه حدیث:

[پنج غنیمت از مردم:]

فرمود: اى جابر! از مردم عصر خویش پنج کردار را غنیمت بشمار(که آنها برای تو مفید است):

1- اگر حضور یافتى شناخته نشوى.

2- و وقتی غائب شوی، دنبال تو نگردند.

3- و چون در میانشان باشى، جویاى نظرت نشوند.

4- و اگر پیشنهادى دهى نپذیرند.

5- و اگر دخترى از آنان خواهى، ندهند.(یعنی به گونه‌‌‌‌ای زاهدانه زندگی کن که مورد توجه آنها نباشی و مشهور نشوی).

[پنج سفارش مهم:]

و تو را به پنج سخن، پند مى‏‌‌دهم:

1- اگر ستم دیدى، ستم مکن.

2- و چون به تو خیانت کردند، جوابشان را با خیانت مده.

3- اگر تو دروغ پنداشته شوى، برافروخته مشو.

4- و اگر به نکوئى یاد شدى، خوشحال مشو.

5- و چون به بدى یاد شدى بى‏‌‌صبرى مکن،

و در گفتار مردم نسبت به بدیهای خودت، تأمل کن. اگر آن بدیها را در خود مشاهده کردى؛ خشم تو بر یک واقعیت، موجب افتادنت از نظر خدا مى‌‌‏شود، که این بزرگتر است از ترسى که دارى از نظر مردم نیافتى‏. و اگر بر خلاف گفتار مردم بودى، پس پاداشى است که بدون زحمت صاحب ‏شده‏‌‌اى.

[نشانه‌‌های اولیاء:]

و آگاه باش که تو دوستدار ما محسوب نخواهى شد تا [آن گونه باشى‏] که اگر تمام مردم شهر یک صدا بگویند که تو مرد بدى هستى، این گفته تو را غمگین نکند و چون گفتند تو مرد نیکوئى هستى، مسرورت نکند. ولى خویش را در منظر کتاب خدا عرضه بدار؛ اگر رهرو راه قرآنى، از آنچه تو را نهی می‌‌کند مى‏‌‌پرهیزى، و به آنچه نیکو مى‏‌‌دارد، مشتاقى و از تهدیدش بیمناکى؛ پس ثابت قدم باش و بشارت باد تو را که به راستى آن سخنان که [به بدى‏] در مورد تو گفته‏‌‌اند ضررى به تو نزند. و اگر به دور از قرآنى پس به کدامین چیز، افتخار مى‏‌‌کنى؟!

[حالات مؤمن:]

به درستى که مؤمن به پیکار با نفس خویش عنایت بسیار دارد تا بر خواسته نفسش تسلط یابد.

زمانى، کجى نفس را راست کند و به سبب دلبستگى به خدا، با خواسته نفسانى به مخالفت برخیزد و زمانى دیگر، نفس او را بر زمین افکند. پس مطیع خواسته نفسش شود، آنگاه خدا، او را بر پاى دارد پس به پا خیزد و خدا از او درگذرد و او از خواب غفلت بیدار شود.

و به توبه و بیم [از خدا] روى آرد تا روشن بینى و آگاهى را افزون کند، چرا که ترسش افزون شده است. و این بدان سبب است که خداوند مى‏‌‌‌فرماید: «در حقیقت کسانى که از خدا پروا دارند چون وسوسه‏‌‌اى از جانب شیطان به ایشان رسد خدا را به یاد آورند و به ناگاه بینا شوند»[اعراف: 201].

[سفارش به قناعت:]

اى جابر! روزى اندک خدا را براى خویش بسیار بدان تا از عهده شکرش به درآئى، طاعت بسیارت را براى خدا، ناچیز شمار تا نفس را خوار بدارى و خویش را شایسته گذشت گردانى.

[اهمیت علم و دانش:]

اگر می‌‌ترسی شرّی به تو برسد، از همین علمی که فعلا داری استفاده کن و آن را دفع کن.(سعی کن آنچه را می‌دانی درست عمل کنی). دانش فعلی خود را همراه کردار خالصانه به کار گیر.

با هوشیاری بسیار، مواظب باش که عمل خالصت را از خود فراموشى بزرگ حفظ کنی. و هوشیارى بسیار را با ترس راستین از خدا به دست آور، از زرق و برق زودگذر این دنیا کناره گیر.

با کمک چراغ عقل و اندیشه، از زیاده‌‌‏‌خواهى امیالت، بپرهیز. هنگام هجوم خواسته‌‌‏هاى دلت، با پیروی از دانش، مقابل آنها بایست. کردار خالص را براى روز پاداش به جاى بگذار.

با دورى از حرص و طمع، خود را به ساحل قناعت برسان، و با برگزیدن قناعت و کم خواهى، زیاده‌‌‏خواهى بزرگ را دفع کن.

لذت پارسائى و زهد را با کوتاه کردن آرزوها، به دست آور،

با ناامیدى از مردم، راههاى طمع را مسدود ساز.

راه خودبزرگ‌‌‏‌بینى را با خودشناسى ببند.

با اعتماد و نیک سپارى امور به خداى متعال، به راحتى خویشتن دست یاب.

پایان بخش اول حدیث.

منتظر بخش دوم آن در هفته‌‌های آینده باشید


 



comment گل نوشته شما ()