سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

سفارشات بسیار مهم و سعادتبخش امام باقر(ع)[بخش دوم]
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ۱٠:۳٥ ‎ق.ظ روز ٢ آبان ۱۳٩۳
 

یکی از امور بسیار مهم در زندگی انسان، سفارشها و وصایای او به کسانی است که سعادت و نیکبختی آنها برای او مهم و حیاتی است. و به قطع می‌‌دانیم ائمه(ع) برای محبان و شیعیان و بلکه تمام انسانها، چیزی جز سعادت دنیوی و اخروی و زندگی سربلند نمی‌‌خواهند و نمی‌‌پسندند.

در ادامه مطلب، قسمت دوم وصایای گهربار و بسیار ارزشمند و خواندنی امام باقر(ع) به یکی از اصحابشان را تقدیم دوستان می‌‌کنم.


متن حدیث:

[فیما یخصُّ البدنَ و القلب:]

واطلب راحَةَ البَدَنِ بإجمامِ القَلبِ.

وَتَخَلّص إلى إجمامِ القَلبِ بقِلَّةِ الخَطأ،

وَتَعَرَّض لِرِقَّة القلبِ بِکَثْرةِ الذِّکرِ فی الخلوَاتِ.

وَاستَجلِب نُورَ القَلْبِ بِدَوامِ الحُزنِ.

[التحذیر من إبلیس:]

وَتَحَرَّز مِن إبلیسَ بالخَوفِ الصَّادِقِ.

وإیَّاکَ والرَّجاءَ الکاذِبَ، فَإنَّهُ یُوقِعُکَ فی الخَوفِ الصَّادِقِ.

[التحبّب إلى‏ الله:]

وَتَزَیَّنْ للَّهِ عز و جَلّ بالصِّدقِ فی الأعْمالِ. وَتَحَبَّبْ إلَیهِ بِتَعجیلِ الانتقالِ.

وَإیَّاک وَالتَّسویفَ، فَإنَّهُ بَحرٌ یَغْرَقُ فیهِ الهَلْکَى‏.

وإیَّاکَ والغَفلَةَ، ففیها تَکونُ قَساوَةُ القَلبِ.

وَإیَّاک وَالتَّوانِیَ فیما لا عُذرَ لَکَ فِیهِ، فَإلَیهِ یَلْجَأ النَّادِمونَ.

[مواعظ للتوبة:]

واسترجِع سالِفَ الذُّنوبِ بِشِدَّة النَّدَمِ، وکَثرةِ الاستِغفارِ.

وَتَعرَّضْ للرَّحْمَةِ وَعَفْوَ اللَّهِ بِحُسْنِ المُراجَعَةِ، وَاستَعِنْ على حُسْنِ المُراجَعَةِ بِخالِصِ الدُّعاءِ وَالمُناجاةِ فی الظُّلَمِ.

[فی الشکر و طلب الرزق:]

وَتَخَلَّص إلى عَظیمِ الشُّکرِ باستِکثارِ قَلیلِ الرِّزقِ، واستِقلالِ کَثیرِ الطَّاعَةِ.

واستجلِب زیادَةَ النِّعَمِ بِعَظیمِ الشُّکرِ والتَّوسُّلِ إلى عَظیمِ الشُّکرِ بِخَوفِ زَوَالِ النِّعَمِ.

[فی طلب العزّ و دفع الذلّ:]

وَاطلُب بَقاءَ العِزِّ بإماتَةِ الطَّمَعِ. وَادفَع ذُلَّ الطَّمَعِ بِعِزِّ الیَأسِ، وَاستَجْلِبْ عِزَّ الیأسِ بِبُعدِ الهِمَّةِ، وَتَزَوَّدْ مِنَ الدُّنیا بِقِصَرِ الأمَلِ.

وبادِر بانْتهازِ البُغْیَةِ عِندَ إمکانِ الفُرْصَةِ، وَلا إمکانَ کالأیَّامِ الخالِیَةِ مَعَ صِحَّةِ الأبدانِ.

[وصایا قصار:]

وَإیِّاکَ والثِّقَةَ بِغَیرِ المَأمونِ، فَإنَّ لِلشَّرِّ ضَراوَةً کضَراوَةِ الغِذاءِ.

وَاعلَم أنَّهُ لا عِلمَ کَطَلَبِ السَّلامَةِ، ولا سَلامَةَ کَسَلامَةِ القَلبِ.

وَلا عَقلَ کَمُخالَفَةِ الهَوى‏.

وَلا خَوْفَ کَخَوْفٍ حاجِزٍ.

وَلا رجاءَ کَرَجاءٍ مُعِینٍ.

وَلا فَقرَ کَفَقرِ القَلبِ.

وَلا غِنى‏ کغِنى‏ النَّفسِ.

وَلا قُوَّةَ کَغَلَبةِ الهَوَى‏.

وَلا نُورَ کَنورِ الیَقینِ.

وَلا یَقینَ کاستِصغارِکَ الدُّنیا.

وَلا مَعرِفَةَ کَمَعرِفَتِکَ بِنَفسِکَ.

وَلا نِعمَةَ کالعافِیَةِ.

وَلا عافِیَةَ کَمُساعَدَةِ التَّوفیقِ.

وَلا شَرَفَ کَبُعدِ الهِمَّةِ.

وَلا زُهدَ کَقِصَرِ الأمَلِ.

وَلا حِرصَ کالمُنافَسَةِ فِی الدَّرَجاتِ.

وَلا عَدْلَ کالإنصافِ.

وَلا تَعَدِّیَ کالجَوْرِ.

وَلا جَورَ کَمُوافَقَةِ الهَوى‏.

وَلا طاعَةَ کأداءِ الفَرائِضِ.

وَلا خَوفَ کالحُزنِ.

وَلا مُصیبَةَ کَعَدَمِ العَقلِ.

وَلا عَدمَ عَقلٍ کَقِلَّةِ الیَقینِ.

وَلا قِلَّةَ یَقینٍ کَفَقْدِ الخَوْفِ.

وَلا فَقدَ خَوفٍ کَقِلَّةِ الحُزنِ عَلى فَقْدِ الخَوْفِ.

وَلا مُصیبَةَ کاستهانَتِکَ بالذَّنبِ وَرِضاکَ بالحالَةِ الَّتی أنتَ عَلَیها.

ولا فَضیلَةَ کالجِهادِ.

ولا جِهادَ کَمُجاهَدَةِ الهَوى‏.

ولا قُوَّةَ کَرَدِّ الغَضَبِ.

ولا مَعصِیَةَ کَحُبِّ البَقاءِ.

ولا ذُلَّ کَذُلِّ الطَّمَعِ.

وَإیَّاکَ والتَّفریطَ عِندَ إمکانِ الفُرْصَةِ، فَإنَّهُ مَیَدانٌ یَجری لِأهلِهِ بالخُسرانِ»؛(تحف العقول: 284)

 

ترجمه حدیث:

[سفارش به آنچه مربوط به قلب و بدن است:]

راحتى تن را در آسایش دل بجوى، و با کاهش اشتباه، به آسوده دلى دست یاب.

با یاد بسیار خداوند در تنهائى خویش، نرم دلى را به دست آور

با اندوه پایدار(نسبت به گناهان)، روشن دلى را صاحب شو.

[دوری از شیطان:]

با هراسى راستین، از ابلیس دورى گزین.

مواظب باش امید دروغین و نابجا نداشته باشى، تا به هراس راستین دست یابی.

[محبت و دوستی نسبت به خداوند:]

با کردارى صادقانه، خویش را براى خداى جلیل و عزیز، آراسته نما.

با شتاب در رهسپارى[به سراى دیگر]، دوستى خدا را بجوى.(یعنب اعمالت به گونه‌‌ای باشد که گویا به زودی خواهی مرد.)

مباد تو را که [طاعت و عبادات را] به تأخیر اندازى و امروز و فردا کنی. پس به راستى که این دریایی است که افراد بسیاری در آن هلاک و غرق می‌‌شوند.

مبادا [از یاد خدا] غافل شوی، که در آن سنگدلى باشد.

مبادا آنجا که عذرى ندارى سستى نمایى، که پشیمانان بدانجا پناه برند.

[موعظه‌‌های توبه:]

با شدّت پشیمانى و استغفار بسیار، از گناهان پیشین، بازگرد.

با بازگشتى نیکو، خویش را در مسیر نسیم رحمت و بخشش خداى قرار ده.

براى بازگشت نیکو، از دعاى خالص و زمزمه‏هاى نیمه شب‌‏ها، کمک بگیر.

[شکر و طلب رزق:]

با زیاد دانستن روزى اندک، و اندک دانستن عبادات بسیار، به شکرگزارى بزرگ دست یاب،

نعمت زیاد را با سپاس بسیار به کف آور.

با هراس از دست دادن نعمت، به درجه شکرگزاری بزرگ نائل شو.

[درخواست عزت و دفع ذلت:]

با کشتن زیاده خواهى، سرافرازى همیشگی را بجوى،

ذلّت زیاده خواهى را با عزت ناامیدى [از مردم‏] دور ساز.

عزت نومیدى [از مردم را] در سایه همت بلند فراهم ساز،

با کوتاهى آرزو، از این دنیا، توشه بردار،

در هر فرصتى براى نزدیک شدن به هدف تلاش نما،

هیچ فرصتى نیکوتر از روزهاى فراغت همراه با تندرستى نیست.

[سفارشات کوتاه و مهم:]

مبادا بدانچه و بدانکه اطمینان ندارى، اعتماد کنى،

همانا براى بدى اعتیادى است همانند عادت انسان به غذا.

و بدان هیچ علمى مانند سلامت‏جوئى نیست.

و هیچ سلامتى مانند سلامت دل نیست.

هیچ عقلى مانند مخالفت با هواى نفس نیست

و هیچ خوفى مانند ترسى که مانع از انجام کار زشت شود نیست.

و هیچ امیدى مانند امیدى که کمک برسیدن به هدف بکند نیست.

هیچ فقر و تنگدستى، مانند فقر دل نیست.

و هیچ ثروتى مانند ثروت نفس نیست.

هیچ نیروئى مانند غلبه شهوت و هواى نفس نیست.

نور و روشنى مانند یقین وجود ندارد.

و هیچ یقینی مانند کوچک دانستن دنیا نیست.

و شناختنی مانند شناخت نفس خویش نیست.

نعمتى مانند عافیت و سلامتى نیست.

عافیتى مانند مساعدت توفیق وجود ندارد.

هیچ شرافتى مانند همت بلند نیست

و زهدى‏ همچون کوتاه نمودن آرزو نیست

و هیچ حرصى مانند مسابقه دادن در بدست آوردن درجات نیست.

و عدلى مانند انصاف وجود ندارد

و هیچ تجاوزى مانند ستم نیست

و هیچ ستمى مانند پیروى هواى نفس وجود ندارد.

و هیچ طاعتى مانند انجام فرائض نیست

و هیچ ترسى مانند حزن وجود ندارد

و مصیبتى مانند ندانستن عقل نیست.

و هیچ بى‌‌‏عقلى چون کم یقینى وجود ندارد

و هیچ کمبود یقینى مثل ترس نداشتن نیست.

هیچ ترس نداشتنی مانند کمبود ناراحتی بر نداشتن ترس نیست.

و هیچ مصیبتى مانند سبک شمردن گناه و خشنودى تو بوصفى که فعلا دارى نیست.

هیچ فضیلتى چون جهاد نیست

و هیچ جهادى مانند مبارزه با هواى نفس نیست،

توانی مانند فرو بردن خشم نیست

و گناهى مانند علاقه به زندگى نیست

و هیچ ذلتی مانند خوارى طمع وجود ندارد.

بپرهیز از تفریط هنگام فرصت، زیرا تفریط براى تفریط کننده موجب زیان است.


برای خواندن بخش اول این حدیث زیبا اینجا کلیک کنید


 



comment گل نوشته شما ()