سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

سه چیز که برای امام حسین(ع) گریه نکردند و توضیح یک نکته خواندنی
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱٦ آبان ۱۳٩۳
 

در روایتی وارد شده است که پس از شهادت امام حسین(ع) تمام موجوادت عالم برای امام حسین(ع) گریه کردند، به جز سه چیز. توضیحی را در مورد این روایت تقدیم دوستان می‌‌کنم.


در روایتی می‌‌خوانیم:

قَالَ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ(ع): «إِنَّ أَبَاعَبْدِاللهِ لَمَّا قُتِلَ بَکَتْ عَلَیْهِ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَ الْأَرَضُونَ السَّبْعُ وَ مَا فِیهِنَّ وَ مَا بَیْنَهُنَّ وَ مَنْ یَتَقَلَّبُ فِی الْجَنَّةِ وَ النَّارِ وَ مَا یُرَى وَ مَا لَا یُرَى إِلَّا ثَلَاثَةَ أَشْیَاءَ فَإِنَّهَا لَمْ تَبْکِ عَلَیْهِ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ وَ مَا هَذِهِ الثَّلَاثَةُ الْأَشْیَاءِ الَّتِی لَمْ تَبْکِ عَلَیْهِ فَقَالَ الْبَصْرَةُ وَ دِمَشْقُ وَ آلُ الْحَکَمِ بْنِ أَبِی الْعَاصِ»؛ (الأمالی(للطوسی):54)

امام صادق(ع) فرمود: همانا وقتی أباعبدالله الحسین(ع) به شهادت رسید، آسمان‏‌‌ها و زمین‌‌‏های هفتگانه بر او گریستند، و آنچه در آسمان‌‌‏ها و زمین‌‌‏ها و در بین آن‌‌‏هاست، و آنچه در بهشت و دوزخ است و آنچه دیده می‌‌‏شود و دیده نمی‌‌‏شود، همگی بر حسین(علیه‏‌السلام) گریستند، به جز سه چیز که بر حسین(علیه‏‌السلام) گریه نکردند. پرسیدم: فدای شما، آن سه چه بودند؟ فرمود: بصره و دمشق و آل حکم بن أبی العاص بودند!

  • منظور از «آل حکم بن أبی العاص» کیست؟ و چرا بر امام حسین(ع) گریه نکردند؟
  • «مروان بن حکم» و پدرش «حَکَم بن أبُوالعَاص» کیستند؟

مروان در سال یکم هجری در مکه به دنیا آمد و در سوم رمضان سال 65 هجری در شام در 63 یا 64 سالگی مرد. همسر مروان (مادر خالد بن ولید) در بستر خواب، وی را خفه کرد و روانه دوزخ ساخت، زیرا وی وعده داده بود که پس از مروان، خالد، خلیفه باشد، لیکن مروان آن را نادیده گرفت و دیگری را بر آن سمت منصوب کرد.

حضرت علی(ع) در مورد مروان فرمود: ... او عاشق امارت و قدرت است و دارای چهار فرزند خواهد بود که روزگار مردم را سیاه خواهند کرد.(نهج البلاغه خطبه 73).

پیش بینی امیرالمؤمنین علی(ع) به حقیقت پیوست و هر چهار فرزند مروان افرادی پست و خونخوار و عیاش بودند و دودمان دیگر وی هم که بر مسند خلافت نشستند روزگار مردم را سیاه کردند.

در حدیث دیگری از امام حسن مجتبی(ع) نقل شده است که ایشان خطاب به مروان فرمودند:... خداوند بزرگ افراد دودمان شما را تا روز قیامت از زبان پیامبرش لعنت کرده است.

پدر مروان؛ شخصی به نام «حکم بن أبی عاص» فردی بود که به جاسوسی از احوال پیامبر(ص) می‌‌پرداخت و پشت سر حضرت حرکت می‌کرد و ایشان را مسخره می‌‌نمود. لذا پیامبر او را نفرین کرد و بدین جهت تا آخر عمر به اختلال فکری و سفاهت مبتلا بود.

مادر مروان هم زنی به نام زرقاء بود که از زنان معروف بدکاره و دارای پرچم و علامت بود.(زنان دارای پرچم در جاهلیت زنانی بودند که در کوچه و بازار می‌‌ایستادند و مردان را به زنا دعوت و ترغیب می‌‌کردند و خانه آنان دارای علامتی خاص برای این امر بود).

مروان و پدرش به زبان رسول خدا(ص) مورد لعنت قرار گرفته‌‌اند. مروان و پدرش به دستور رسول خدا(ص) از مدینه تبعید شدند و حق ورود به مدینه را نداشتند. با آن که عثمان برای رفع تبعید، چند بار نزد پیامبر اکرم(ص) از آنان شفاعت کرد، ولی مورد قبول حضرتش واقع نشد.

در زمان خلافت ابوبکر نیز عثمان به شفاعت آنان پرداخت ولی ابوبکر گفت: من تبعیدی و رانده‌ شده رسول خدا را به مدینه راه نمی‌دهم.

در زمان خلافت عمر باز هم عثمان برای بازگشت آنان به مدینه اقدام کرد ولی عمر هم گفت: من تبعیدی و رانده‌شده رسول خدا را به مدینه راه نمی‌دهم.

تا اینکه عثمان خود به خلافت رسید و وسیله بازگشت مروان و پدرش حکم بن ابی العاص را به مدینه مهیا کرد.

مروان از خاصان و دبیران عثمان شد و به دامادی عثمان نائل آمد. وقتی عثمان به قتل رسید، همراه طلحه و زبیر و عایشه رهسپار بصره گردید و در جنگ جمل، مغلوب و دستگیر شد.

امیرالمؤمنین با شفاعت امام حسن(ع) او را عفو فرمود ولی بیعت او را نپذیرفت و فرمود دست او دست خیانت است؛ اگر صد بار هم بیعت کند باز هم نقض می‌کند و سپس فرمود: او را رها کنید.

او سپس در جنگ صفین در کنار معاویه مقابل حضرت علی(ع) جنگید.

معاویه در سال 42 هجری او را حاکم مدینه قرار داد. مروان در بسیاری از فتنه های مدینه و شام شرکت داشت و در سال 64 پس از کناره‌گیری معاویه بن یزید از خلافت، ادعای خلافت کرد. مردم هم با او بیعت نمودند.

مروان دارای قامتی دراز و خلقتی آشفته بود؛ به طوری که او را خیط باطل(دراز قد منحرف) لقب داده بودند.

چهار فرزند مروان که به فرمانروایی رسیدند عبارتند از: «عبدالملک مروان» که حاکم مطلق العنان امت اسلامی بود، «عبدالعزیز» که حاکم مصر شد، «بشر بن مروان» که حاکم عراق شد و «محمد بن مروان» که حاکم الجزیره شد که همگی خونخوار و ظالم بودند.

او و فرزندانش از عاملین اصلی شهادت امیرالمؤمنین و امام حسن و امام حسین و امام زین العابدین و امام محمد باقر(علیهم السلام) بودند.

برای این است که «آل حکم بن ابوالعاص» همه از مخالفین و دشمنان اهلبیت بودند و لذا هیچیک از آنان بر شهادت امام حسین(ع) گریه نکرد.


 



comment گل نوشته شما ()