سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

تبریک عید ولادت رسول خدا(ص) و امام صادق(ع)، با مطالبی ناب
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ۸:٢٠ ‎ق.ظ روز ۱٩ دی ۱۳٩۳
 

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ کَمَا حَمَلَ وَحْیَکَ وَ بَلَّغَ رِسَالاتِکَ

وَ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ کَمَا أَحَلَّ حَلالَکَ وَ حَرَّمَ حَرَامَکَ وَ عَلَّمَ کِتَابَکَ

 

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الصَّادِقِ خَازِنِ الْعِلْمِ الدَّاعِی إِلَیْکَ بِالْحَقِّ النُّورِ الْمُبِین

هفدهم ربیع الاول 

میلاد با سعادت و سراسر نور و سرور دو نور از چهارده نور مقدس آسمان عصمت و طهارت؛

پیامبر خدا؛ خاتم انبیاء، بهانه خلقت، حضرت محمد مصطفی(ص)

و ششمین شمس کهکشان امامت و ولایت؛ حضرت امام جعفرصادق(ع)

بر حضرت ولیّ‌‌‌عصر(عج) و شما دوستان عزیز تبریک و تهنیت‌ باد.

عید زیباى برائت از عدو دارد ربیع *** عید میلاد دو دلدار نکو دارد ربیع

موسم سرمستى دلهاى شیدا آمده *** مصطفى(ص) با حضرت صادق(ع) به دنیا آمده

 

به همین مناسبت، سه مطلب خواندنی و ارزشمند تقدیم محبان اهلبیت(ع) می شود.

  • گوشه‌‏‌‌اى از اخلاق عظیم پیامبر(ص)، نیاز اصلی امروز جامعه اسلامی
  • امام صادق(ع) اینگونه روز خود را سپری می‌‌کرد
  • هیچ کار حلالی، برای هیچکس عار نیست

از آنجا که متأسفانه آنچه اکنون در بین بسیاری از مسلمانان کم رنگ شده است، خوی و رفتار نبوی است، دنبال مطلب و داستانی بودم که بازگو کننده برخی اخلاق و رفتار نبیّ مکرم اسلام باشد. در این بین به مطلب زیر برخورد کردم که واقعا جالب، مفید، و ارزشمند بود. امیدوارم مفید و البته مورد عمل واقع شود.

 

 

گوشه‌‏‌‌اى از اخلاق عظیم پیامبر(ص)، نیاز اصلی امروز جامعه اسلامی

روزهاى بس شیرین و به‏ یادماندنى و تاریخ ساز پیامبر را نمى‌‌‏توان با الفاظ و سخنان ناقص انسانهاى ناقص ‏توصیف و تعریف کرد. او هرگز در این واژه‏‌‌ها نمى‌‌‏گنجد و فراتر از آن است.

انسان‏ کاملى که به مقتضای «لَولاکَ لَمَا خَلَقتُ الافلاکَ‏»، تمام افلاک و موجودات را خدا به خاطر او آفرید و اگر او نبود، هیچ چیز نبود.

انسانى که تا «قاب قوسین أو أدنى» بالا رفت و به جایى رسید که ‏جبرئیل آن ملک مقرب و واسطه‌‌ی وحى الهى به آنجا هرگز نرسد:

چنان گرم در تیه قربت براند *** که در سدره جبریل از اوبازماند

بدو گفت سالار بیت‌الحرام *** که ای حامل وحی برتر خرام

چو در دوستی مخلصم یافتی *** عنانم ز صحبت چرا تافتی؟

بگفتا فراتر مجالم نماند *** بماندم که نیروی بالم نماند

اگر یک سر مو فراتر پرم *** فروغ تجلی بسوزد پرم

ولى رسول الله رفت و به جایى رفت که نه در خرد آید و نه بر ورق نگاشته شود و نه حتى در وهم وخیال! اوست کسى که ‏خدایش درباره‏‌‌اش فرمود: «و إنَّکَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظیمٍ‏».

پس ما به جاى‏اینکه حرفى بزنیم که نه آغازش و نه انجامش ما را به جایى مى‌‌‏رساند چرا که جز آفریده‏‌‌اش و برادرش کسى او را نخواهد شناخت؛ «یَا عَلِیُّ مَا عَرَفَ اللهَ إِلَّا أَنَا وَ أَنْتَ، وَ مَا عَرَفَنِی إِلَّا اللهُ وَ أَنْتَ، وَ مَا عَرَفَکَ إِلَّا اللهُ وَ أَنَا»، پس رواست که لب فرو بندیم و سخن از خود کمتر گوئیم.

بیائیم در این سخن ربّانى که پیامبر(ص) را داراى منشى سترگ و اخلاقى عظیم معرفى مى‌‌‏کند بیاندیشیم و از زبانِ روایت، نمى‌‌ از این ‏اقیانوس پرفیض برگیریم، شاید برخى عزیزان به  کار بندند و از رسول الله الگوى زندگى بگیرند که قرآن فرمود: «لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللهِ أُسْوَةٌ حَسَنَة‏».

جمله‏‌‌هایى کوتاه(برداشت شده از قرآن و احادیث) در منش و روش زندگى حضرت بیان مى‌‌‏شود که هم ‏برکت است و پُرمایه برکتى است و هم برنامه بِه زیستى وخداپسندانه:

1- آن قدر حضرت متواضع و فروتن بود که متن روایت او را «خاضع الطرف‏» مى‌‌‏نامد، یعنى به زمین نگاه مى‌‌‏کرد و سر را کمتر بالا مى‌‌‏برد، این چنین با وقار و متین، با ادب و فروتن.

چنان ‏در برابر خالقش خاضع و خاشع بود که بیشتر سرفرود  مى‌‌‏‌‌آورد و کمتر سر را بلند مى‌‌‏کرد چه پیوسته خدا را حاضر و ناظر مى‌‌‏دید و لحظه‏‌‌اى ‏بلکه کمتر از لحظه‏‌‌اى هم از یاد و ذکر خدا غافل نبود.

2- یکى دیگر از نشانه‏‌‌هاى بارز تواضع و خوى نیکویش این بود که ‏به هر که مى‌‌‏رسید، پیشقدم در سلام کردن بر او بود.

سلام که خود تحیّت اسلامى است و پیامبر آن را به ما یاد داده، خود نیز بیش ازهمه و پیش از همه به آن عمل مى‌‌‏کرد و قبل از آنکه دیگرى بر اوسلام کند، او خود سلام مى‌‌‏کرد. هرگز پیامبر ملاحظه نمى‌‌‏کرد که آن ‏فرد بزرگ است ‏یا کوچک، دانشمند است ‏یا بى‏سواد، ثروتمند است ‏یا فقیر.

آرى حضرت آنقدر عظمت داشت که بر همه افراد بدون ملاحظه‏‌‌هاى‏اسمى، شغلى، خطى، مسئولیتى، مالى و... سلام مى‌‌‏کرد و او با اینکه بزرگترین از هر نظر بود، بر کوچکترین انسانها از هر نظر سلام مى‌‌‏کرد و بیشتربراى اینکه ما را به این سنت‏ حسنه‏ تشویق کند مى‌‌‏فرمود: سلام را نود و نه حسنه است و جوابش یک حسنه.

3 - پیامبر هرگز بدون جهت ‏سخن نمى‌‌‏گفت، و اگر سخنى مى‌‌‏گفت ‏بیشتر جنبه موعظه و پند داشت، یا مطلبى را مى‌‌‏آموخت و یا به معروف وخیرى امر مى‌‌‏کرد و یا از شر و منکرى مردم را باز مى‌‌‏داشت، تمام‏سخنانش سودمند بود و یک کلمه، نه، بلکه یک حرف، پوچ و بى‌‌‏ارزش نبود، زیرا خوب مى‌‌‏دانست که: «ما یَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَیْهِ‏

 رَقِیبٌ عَتِید».

وانگهى پیامبر أسوه است و الگو و اوست انسان کامل. پیامبر کسى‏است که نخستین آفریده پروردگار، نور مبارکش است: «أَوَّلُ مَا خَلَقَ اللهُ نُورِی‏». پس، از این نورِ کامل چیزى تراوش نمى‌‌‏کند جز نور، و هر چه مى‌‌‏گوید، گفته‌‌ی خداست «ما یَنْطِقُ عَنِ الْهَوى‏ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْیٌ یُوحى‏» .

4 پیامبر(ص) هرگز از ذکر خدا غافل نمى‌‌‏شد. در روایت است: «لَا یَجْلِسُ وَ لَا یَقُومُ إِلَّا عَلَى ذِکْر» او نمى‌‌‏نشست و برنمى‏‌‌خاست جز با ذکرو یاد خدا.

پیامبر در هر آن، قرین و همنشین ذکر خدا بود، چه بر زبان آوَرَد و چه در دل گوید. او خود ذکر خدا را کفاره مجلس ‏مى‌‌‏دانست و اعلام مى‌‌‏داشت که اگر در مجلسى یاد خدا نباشد یا ذکرى‏ از اهل بیت که آن نیز یاد خدا است، پس آن مجلس بر اهلش وزر و وبال است و نحس است و شوم. و اگر حضرت مى‌‌‏خندید از تبسم تجاوز نمى‏کرد؛ «جُلُّ ضِحْکِهِ التَّبَسُّم‏»، زیرا قهقهه و خنده‌‌ی با صدا، با شئون‏ انسان مؤدب، منافات دارد چه رسد به انسان کامل و چه رسد به أشرف‏ مخلوقات.

5- یکى دیگر از موارد تواضع و فروتنى حضرت این بود که هر وقت ‏وارد مجلس مى‌‌‏شد، هر جا که جاى خالى بود مى‌‌‏نشست، مانند ما خودخواهان یا نادانان نبود که دنبال صدر مجلس هستیم، و خیال ‏مى‏کنیم که باید بالا و بالاتر نشست. اصلا آن جا که انسانِ والا مى‏نشیند والا است، نه آنکه هر انسانی که در جاى والا نشیند، والاست.

عزیزانم! قطعا این از تواضع است که انسان در جایى که خالى‏ است ‏بنشیند و هرگز منتظر نباشد که دیگران در برابرش قد علم ‏کنند و برخیزند تا آن جناب را در صدر مجلس بنشانند. این حالت ‏بدون تردید برخاسته از هواى نفس است و تکبر، که باید زدوده شود و گاهى بلکه بیشتر به خاطر عقده‏‌‌هاى درونى و محرومیت‏‌هاى دیرینه‏ است که شخص مى‌‌‏خواهد از این راه، خودى را نشان دهد!

6- پیامبر آرام و آهسته سخن مى‌‌‏گفت و هیچگاه فریاد نمى‌‌‏زد و صدا را بلند نمى‌‌‏کرد. و مجلس آن حضرت نیز از چنان آرامشى ‏برخوردار بود که عین ادب و تواضع است و کسى در مجلس پیامبر بلند سخن نمى‌‌‏گفت «وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِک‏‏» و دستور هم همین بود که ‏کسى صدایش را بالاتر از صداى رسول الله نکند «لا تَرْفَعُوا أَصْواتَکُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِی»، و چون خود حضرت آهسته و آرام سخن مى‌‌‏گفت، لذا مجلسش بسیار آرام و با وقار بود که حتى صداى به هم زدن بال‏ پرنده به گوش مى‌‌‏رسید.

7- «لَا یَقْطَعُ عَلَى أَحَدٍ کَلَامَه‏»؛ هرگز سخن کسى را قطع نمى‌‌‏کرد و تا شخصى مشغول سخن گفتن بود، به او خوب گوش مى‌‌‏داد و پس از تمام ‏شدن سخنش آرام پاسخش را مى‌‌‏گفت. چنان اصحابش را تربیت کرده ‏بود که هرگاه لب مبارکش به سخن وا مى‌‌‏شد، تمام حاضران ساکت ‏مى‌‌‏شده و سراپا گوش مى‌‌‏شدند «کَأَنَّ عَلَى رؤُوسِهِمُ الطَّیْر»، و هرگاه ‏سخن حضرت تمام مى‌‌‏شد بدون آنکه سخنانشان با هم تزاحم کند، با هر یک به نوبت ‏حرف مى‌‌‏زد.

8- نکته دیگرى که بسیار جالب و ارزنده است و باید مد نظر قرارگیرد این است که حضرت در هنگام سخن گفتن، به افراد یکسان نگاه‏ مى‏کرد «وَ کَانَ یُسَاوِى فِى النَّظَرِ وَالاستِمَاعِ لِلنَّاسِ‏»

و باید سخنگویان محترم این مطلب را دقت کنند که در حال حرف زدن یکسان و مساوى به این طرف و آن طرف نگاه کنند، زیرا این نکته‌‌ی ‏ظریف اخلاقى است که در نگریستن به افراد(هنگام صحبت کردن) انسان‏ فرق بین این و آن نگذارد و همه را به یک دید بنگرد، که ‏امیدواریم در موارد دیگر نیز این تساوى و یکسان‌‌‏نگرى حفظ شود.

به راستى که چه زیبا است تربیت رسول الله! بنابراین، هر که ‏بخواهد بیشتر به پیامبر نزدیک گردد، باید رفتار و اخلاقش را با آن حضرت نزدیکتر کند.

9- «یُجَالِسُ الْفُقَرَاءَ وَ یُؤَاکِلُ الْمَسَاکِین‏» او نه تنها با مالداران و دارایان مجالست مى‌‌‏کرد، بلکه با فقرا و مستمندان نیز همنشین بود. بلکه قطعا حضرت از نشستن با  فقرا بیشتر لذت مى‌‌‏برد و اگر با ثروتمندان مى‌‌‏نشست ‏به خاطر هدایت کردن آنان بود نه چیزدیگر.

10- هرگاه پیامبر مى‌‌‏خواست ‏به مجلس وارد شود و با مردم ‏برخورد کند، خود را طبق موازین اسلامى آرایش مى‌‌‏داد، یعنى در آینه مى‌‌‏نگریست و موهاى خود را شانه مى‌‌‏زد و چنین در روایت آمده‏ است: «کَانَ یَنْظُرُ فِی الْمِرْآةِ وَ یَتَمَشَّط‏» و نه تنها حضرت لباس‏تمیز و مرتب مى‌‌‏پوشید و محاسن مبارک را شانه مى‌‌‏زد بلکه پیوسته ‏بوى خوش عطر از حضرت از مسافتى دور استشمام مى‌‌‏شد.

بگذریم ‏که خود حضرت خوشبو بود و بوى خوشش دوست و دشمن را جذب مى‌‌‏کرد، که همواره از عطر نیز استفاده مى‌‌‏نمود.

راوى مى‌‌‏گوید: قبل ازآنکه حضرت به مسجد وارد شود، ما خبردار مى‌‌‏شدیم، زیرا بوى عطرش‏از مسافتى به مشاممان مى‌‌‏خورد و متوجه ورود حضرت مى‌‌‏شدیم.

خود حضرت نیز مى‌‌‏فرماید: «إِنَّ اللهَ یُحِبُّ مِنْ عَبْدِهِ إِذَا خَرَجَ إِلَى إِخْوَانِهِ أَنْ یَتَهَیَّأَ لَهُمْ وَ یَتَجَمَّل‏»؛ خداوند دوست دارد که بنده‌‌‏‌‌اش هرگاه ‏مى‏خواهد با برادرانش ملاقات کند، خود را آماده کند و آرایش نماید.

اسلام دستور آراستن داده است، نه مانند برخى ساده لوحان که با موهاى ژولیده و لباس نامرتب مى‌‌‏آیند و خیال مى‌‌‏کنند این از زهد است. نه! این از زهد اسلامى کاملا به دور است. زهد این است که به ‏دنیا و ملذاتش دل نبندیم نه اینکه صوفى منشانه زندگى کنیم و ژولیده سیما در میان مردم حاضر شویم!

11- پیامبر اگر سواره بود هرگز نمى‌‌‏پذیرفت که شخصى همراه و همگام او پیاده راه رود. از او مى‌‌‏خواست که بر مرکبش در کنارش‏سوار شود و اگر قبول نمى‌‌‏کرد یا امکان نداشت، به او مى‌‌‏فرمود: از من جلوتر برو تا من در پس تو آیم و به تو برسم.

این چه عظمت ‏و بزرگوارى است انسان‏‌‌ها را سرگردان مى‌‌‏کند و به حیرت وامى‌‌‏دارد.

12- اگر سه روز مى‌‌‏گذشت و دوستش یا برادر دینى‏اش را نمى‌‌‏دید، از حال او سؤال مى‌‌‏کرد، پس اگر به مسافرت رفته بود برایش دعا مى‌‌‏کرد و اگر در شهر بود حتما از احوالش تفقد مى‌‌‏نمود و به زیارتش مى‌‌‏رفت ‏و اگر بیمار بود به عیادتش مى‌‌‏شتافت.

13- پیامبر آنقدر مهمان نواز بود و مهمانش را احترام و تقدیرمى‏کرد که هرگاه کسى بر او وارد مى‌‌‏شد، حضرت متکا و پشتی خود را به او مى‌‌‏داد و اگر نمى‌‌‏پذیرفت آنقدر اصرار مى‌‌‏کرد تا قبول کند.

14- حضرت ضمن اینکه بسیار هیبت داشت، براى اینکه حاضرین از دیدارش هراس نکنند و دیدارش آنان را نرنجاند، گاهى شوخى مى‌‌‏کرد و لطیفه‏‌‌اى در حد میزان شرعى مى‌‌‏گفت که هیبتش حاضران را به‏ وحشت نیاندازد و جرات سخن گفتن را از آنان سلب نکند. بویژه ‏اگر مى‌‌‏یافت که یکى از یارانش ناراحت و غمگین است‏ با او شوخى ‏مى‏کرد تا غمش را بزداید. و اصلا پیامبر آنگونه با افراد سخن‏ مى‏گفت که مناسب با وضعیت علمى و حالت روانى آنان بود.

در روایت‏آمده است: «و کان یخاطب جلسائه بما یناسب‏» و به اندازه عقل و درکشان با آنان سخن مى‌‌‏گفت و مى‌‌‏فرمود: «ما پیامبران ماموریت‏ داریم که با مردم به اندازه عقولشان سخن بگوئیم‏».

15- مى‌‌‏فرمود: «مِنْ أَخْلَاقِ النَّبِیِّینَ وَ الصِّدِّیقِینَ الْبَشَاشَةُ إِذَا تَرَاءَوْا وَ الْمُصَافَحَةُ إِذَا تَلَاقَوْا»؛ از اخلاق نیکوی پیامبران و رادمردان؛ خوشروئى است هنگام دیدار است و مصافحه و دست‏‌‌دادن به یکدیگر است هنگامى که با هم ملاقات مى‌‌‏کنند. لذا هر وقت ‏پیامبر مسلمانى را مى‌‌‏دید، فورا با او مصافحه مى‌‌‏کرد و به او دست ‏مى‏داد و بر این امر بسیار تاکید مى‌‌‏نمود. در روایت است که‏ هرگاه دو مؤمن به هم مى‌‌‏رسند و مصافحه کنند، گناهانشان مى‌‌‏ریزد مانند برگ درختان(در فصل خزان).

این بود چند جمله کوتاه ولى پر فایده از سیره و منش‏‌ پیامبرخدا(ص) که براى استفاده عموم عرض شد تا شاید در این هفته وحدت ‏به کار گیریم و با هم پیوند صلح و صفا بندیم و دلها را از رشک وحسد و زیغ و رین پاک کنیم و گذشته‌‏‌‌ها را به خاطر خدا نادیده‏ بگیریم و از لغزش‌‏هاى برادرانمان بگذریم(که خود نیز بسیار لغزش‏داریم) و وحدت را نه در سخن و گفتار، که در عمل و کردار اجرا کنیم و قلبها را از کینه و عداوت دور سازیم و با هم چنانکه خدا و رسولش خواهد، برادروار زندگى کنیم و اگر از دیگرى انتقاد داریم تلاش کنیم که انتقادمان سازنده و برادرانه باشد، نه کینه ‏توزانه و انتقام‏گرانه.

باشد که روح رسول الله(ص) و روح فرزندش‏ روح‏ ‌‌الله(ره) از ما خشنود گردد و کشورمان رنگ صفا و محبت ‏به خود گیرد و راه نفوذ دشمنان قطع شود و دوستان، دشمنى را کنارگذارند و ولىّ حمیم گردند و عهد اخوت و برادرى را دوباره تجدیدکنیم.

(منبع: ماهنامه پاسدار اسلام، شماره 222 [با اندک تصرفات تکمیلی])

 

امام صادق(ع) اینگونه روز خود را سپری می‌‌کرد

روزى از امام صادق(علیه‌‌السلام) سؤال کردند: روزگار خود را چگونه سپرى مى‌‌فرمائى؟

حضرت در جواب فرمود: عمر خویش را بر چهار پایه و رکن اساسى سپرى مى‌‌نمایم:

مى‌‌دانم آنچه که روزى براى من مقدّر شده است، به من خواهد رسید و نصیب دیگرى نمى‌‌گردد.

مى‌‌دانم داراى وظائف و مسئولیّت‌‌هائى هستم، که غیر از خودم کسى توان انجام آن‌‌ها را ندارد.

مى‌‌دانم مرا مرگ در مى‌‌یابد و ناگهان بدون خبر قبلى مرا مى‌‌رباید؛ پس باید هر لحظه آماده مرگ باشم.

و مى‌‌دانم خداى متعال بر تمام امور و حالات من آگاه و شاهد است و باید مواظب اعمال و حرکات خود باشم.

(مستدرک الوسائل12: 172)

 

هیچ کار حلالی، برای هیچکس عار نیست

هرگاه که امام جعفر صادق(علیه‌‌السلام) در باغستان و مزرعه، بیل در دست داشته و مشغول کشاورزى و کارگرى مى‌‌بود؛ و اصحاب و دوستان، حضرت را با آن حالت مشاهده مى‌‌کردند، عرضه مى‌‌داشتند: یابن رسول الله! چرا در این موقعیت خود را به زحمت انداخته‌‌‌‌اید؟! اجازه فرمائید تا ما کمک کنیم و شما استراحت نمائید؟

حضرت در جواب مى‌‌فرمود: مرا به حال خود وا گذارید، من علاقه‌‌مندم که خداوند مرا در حالتى مشاهده نماید که با دست خود زحمت مى‌‌کشم و کار مى‌‌کنم و جسم خود را براى بدست آوردن روزى حلال به زحمت و مشقّت انداخته‌‌ام.

(بحارالانوار 47: 57)


 



comment گل نوشته شما ()