سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

احادیث هفته سیصد و چهل و یکم
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ٥:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱٤ تیر ۱۳٩٤
 

عنوان احادیثی که این هفته تقدیم دوستان عزیز می‌شود از این قرار است:

  • دعای امام حسن(ع) در شب قدر برای برآورده شدن حوائج
  • زیارت امام حسین(ع) در شب قدر و این همه ثواب
  • توصیف ولیّ خدا(علیه السلام) در کلام پیامبر خدا(صلوات الله علیه)

خداوند به ما توفیق معرفت، عبادت و عمل به دستوراتش عنایت فرماید. آمین


دعای امام حسن(ع) در شب قدر برای برآورده شدن حوائج

«یَا بَاطِناً فِی ظُهُورِهِ وَ یَا ظَاهِراً فِی بُطُونِهِ وَ یَا بَاطِناً لَیْسَ یَخْفَى وَ یَا ظَاهِراً لَیْسَ یُرَى یَا مَوْصُوفاً لَا یَبْلُغُ بِکَیْنُونَتِهِ مَوْصُوفٌ وَ لَا حَدٌّ مَحْدُودٌ وَ یَا غَائِباً غَیْرَ مَفْقُودٍ وَ یَا شَاهِداً غَیْرَ مَشْهُودٍ یُطْلَبُ فَیُصَابُ وَ لَمْ یَخْلُ مِنْهُ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ وَ مَا بَیْنَهُمَا طَرْفَةَ عَیْنٍ لَا یُدْرَکُ بِکَیْفٍ وَ لَا یُؤَیَّنُ بِأَیْنٍ وَ لَا بِحَیْثٍ أَنْتَ نُورُ النُّورِ وَ رَبُّ الْأَرْبَابِ أَحَطْتَ بِجَمِیعِ الْأُمُورِ سُبْحَانَ مَنْ لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْ‏ءٌ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ سُبْحَانَ مَنْ هُوَ هَکَذَا وَ لَا هَکَذَا غَیْرُهُ»؛[1]

سید بن طاووس می فرماید: امام حسن مجتبی(علیه السلام) در شب قدر این دعا را می‌‌خواند و پس از آن هر حاجتی داشت از خدا می‌‌خواست:

اى خدایى که در عین آشکار بودن، پنهانى و اى که در عین پنهان بودن آشکاری، اى خدایى که از چشم ظاهر نهانى و از دیده دل، پنهان نیستى و اى پیداى نادیدنى، اى آنکه هیچ حد و تعریف و مدح و توصیف به کنه حقیقت ذات او نخواهد رسید، اى غایب از نظر، که همیشه حاضرى و اى حاضرى که به چشم، مشاهده نخواهى شد، هر که تو را طلبید به تو خواهد رسید و هیچ جایی از آسمان و زمین و ما بین زمین و آسمان یک لحظه از تو خالى نیست، و حیثیت علم و ادراک تو را کیفیت نیست و مکان و جایگاه و جهت براى تو نخواهد بود، تو نور نورها و شاه شاهان عالمى، علمت به تمام امور عالم محیط است، منزه است خدایى که مثل و مانندش در ملک هستى نیست و شنوا و بیناست، منزه است خدایى که او دارای این اوصاف است و جز او هیچکس داراری این اوصاف نیست.

زیارت امام حسین(ع) در شب قدر و این همه ثواب

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ الثَّانِی(ع) فِی حَدِیثٍ قَالَ: «مَنْ زَارَ الْحُسَیْنَ(ع) لَیْلَةَ ثَلَاثٍ وَ عِشْرِینَ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ هِیَ اللَّیْلَةُ الَّتِی یُرْجَى أَنْ تَکُونَ لَیْلَةَ الْقَدْرِ وَ فِیها یُفْرَقُ کُلُّ أَمْرٍ حَکِیمٍ صَافَحَهُ رُوحُ أَرْبَعَةٍ وَ عِشْرِینَ أَلْفَ مَلَکٍ وَ نَبِیٍّ کُلُّهُمْ یَسْتَأْذِنُ اللهَ فِی زِیَارَةِ الْحُسَیْنِ(ع) فِی تِلْکَ اللَّیْلَة»؛[2]

حضرت عبدالعظیم حسنی از حضرت جواد الائمة(ع) در حدیثی نقل نموده که فرمودند:

کسی که امام حسین(ع) را در شب بیست و سوم ماه رمضان زیارت نماید -و آن شبی است که امید می‌‌‌رود شب قدر باشد و در آن شب هر امری تقدیر و جدا می‌‌شود-، بیست ‌و چهار هزار فرشته و نبیّ با او دست می‌‌‌دهند(مصافحه می‌‌‌کنند) که تمامی آن‌‌‌ها از خداوند اجازه زیارت حسین(ع) را در آن شب درخواست می‌‌‌نمایند.

توصیف ولیّ خدا(علیه السلام) در کلام پیامبر خدا(صلوات الله علیه)

عَنْ أَبِی ذَرٍّ الْغِفَارِیِّ(رَضِیَ اللهُ عَنْهُ) قَالَ: کُنْتُ جَالِساً عِنْدَ النَّبِیِّ(ص) ذَاتَ یَوْمٍ فِی مَنْزِلِ أُمِّ سَلَمَةَ وَ رَسُولُ اللهِ(ص) یُحَدِّثُنِی وَ أَنَا أَسْمَعُ، إِذْ دَخَلَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ(ع) فَأَشْرَقَ وَجْهُهُ نُوراً فَرَحاً بِأَخِیهِ وَ ابْنِ عَمِّهِ ثُمَّ ضَمَّهُ إِلَیْهِ وَ قَبَّلَ بَیْنَ عَیْنَیْهِ ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَیَّ فَقَالَ یَا أَبَاذَرٍّ أَ تَعْرِفُ هَذَا الدَّاخِلَ عَلَیْنَا حَقَّ مَعْرِفَتِهِ؟ قَالَ أَبُوذَرٍّ فَقُلْتُ یَا رَسُولَ اللهِ هَذَا أَخُوکَ وَ ابْنُ عَمِّکَ وَ زَوْجُ فَاطِمَةَ الْبَتُولِ وَ أَبُوالْحَسَنِ وَ الْحُسَیْنِ سَیِّدَیْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ.

فَقَالَ: رَسُولُ اللهِ(ص) یَا أَبَاذَرٍّ هَذَا الْإِمَامُ الْأَزْهَرُ وَ رُمْحُ اللهِ الْأَطْوَلُ وَ بَابُ اللهِ الْأَکْبَرُ فَمَنْ أَرَادَ اللهَ فَلْیَدْخُلِ الْبَابَ،

یَا أَبَاذَرٍّ هَذَا الْقَائِمُ بِقِسْطِ اللهِ وَ الذَّابُّ عَنْ حَرِیمِ اللهِ وَ النَّاصِرُ لِدِینِ اللهِ وَ حُجَّةُ اللهِ عَلَى خَلْقِهِ إِنَّ اللهَ عَزَّوَجَلَّ لَمْ یَزَلْ یَحْتَجُّ بِهِ عَلَى خَلْقِهِ فِی الْأُمَمِ کُلِّ أُمَّةٍ یَبْعَثُ فِیهَا نَبِیّاً،

یَا أَبَاذَرٍّ إِنَّ اللهَ عَزَّوَجَلَّ جَعَلَ عَلَى کُلِّ رُکْنٍ مِنْ أَرْکَانِ عَرْشِهِ سَبْعِینَ أَلْفَ مَلَکٍ لَیْسَ لَهُمْ تَسْبِیحٌ وَ لَا عِبَادَةٌ إِلَّا الدُّعَاءُ لِعَلِیٍّ وَ شِیعَتِهِ وَ الدُّعَاءُ عَلَى أَعْدَائِهِ،

یَا أَبَاذَرٍّ لَوْ لَا عَلِیٌّ مَا بَانَ حَقٌّ مِنْ بَاطِلٍ وَ لَا مُؤْمِنٌ مِنْ کَافِرٍ وَ لَا عُبِدَ اللهُ لِأَنَّهُ ضَرَبَ رُءُوسَ الْمُشْرِکِینَ حَتَّى أَسْلَمُوا وَ عُبِدَ اللهُ وَ لَوْ لَا ذَلِکَ لَمْ یَکُنْ ثَوَابٌ وَ لَا عِقَابٌ ...»؛[3]

ابوذر نقل می‌‌کند که روزی در منزل أم سلمه در محضر پیامبر خدا(ص) نشسته بودم و مشغول شنیدن حدیث از حضرتش بودم که در این حال أمیرالمؤمنین(علیه السلام) وارد شدند.

ناگهان پیامبر(صلی الله علیه و آله) از شدت شوق صورتش نورانی شد و بلند شدند، أمیرالمومنین(علیه السلام) را در بغل فشردند و پیشانی حضرتش را بوسیدند و رو بمن کردند و فرمودند: ای اباذر! آیا این فردی که داخل شد را آن طور که باید به حق معرفتش میشناسی؟

عرض کردم: این برادر شما و پسر عموی شما و همسر فاطمه(سلام الله علیها) و پدر حسنین(علیهما السلام) هستند.

سپس پیامبر(ص) شروع به شمردن فضایل ایشان کرده و فرمودند: ای ابوذر این امامی است فروزنده و درخشان، نیزه بلند بالای پروردگار و درب بزرگ رحمت او است که هر کس خدا را اراده کند باید از آن در وارد شود.

ای ابوذر، او بر پادارنده عدالت، مدافع حریم الهی و یاری کننده دین خدا و حجّت پروردگار بر آفرینندگان است، خداوند همواره در میان امّتها به سبب او با خلق خود احتجاج می‌‌کند با آنکه در میان هر امّتی پیامبری را بر انگیخته است.

ای ابوذر، خداوند بر هر پایه‌‌ای از پایه‌‌های عرش خود هفتاد هزار فرشته قرار داده، تسبیح و عبادت آنها؛ دعا کردن برای علی(علیه‌‌السّلام) و شیعیان او و نفرین کردن بر دشمنان آن حضرت است.

ای اباذر، اگر علی(علیه‌‌السّلام) نبود، حق از باطل و مؤمن از کافر تشخیص داده نمی‌‌شد و خدا عبادت نمی‌‌گردید، زیرا او بر سر مشرکین زد تا اسلام آورند و خدا را عبادت کنند، و اگر او نبود، پاداش و کیفری نبود.


 

[1].  إقبال الأعمال ‏1: 211.

[2]. بحار الأنوار ‏95: 166.

[3]. بحار الأنوار40: 55.


 



comment گل نوشته شما ()