سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

پنج کار بسیار مهم
نویسنده : عبدالله حق دوست - ساعت ۸:٠٠ ‎ب.ظ روز ۳ اسفند ۱۳۸٧
 

با توجه به اینکه این ایام، مصادف   با  شهادت امام رضا(ع) است،  داستانی بسیار زیبا    و   آموزنده(ابتدا برای خودم، بعد برای دوستان عزیزم)  را   که  امام  رضا(ع) نقل  فرموده‌اند  در این بخش قرار   دادم.

امیدوارم   مورد  پسند    دوستان  عزیز   قرار   گیرد.


قابل توجه دوستان عزیز؛ فونت این نوشته، «نستعلیق» می‌باشد. دوستانی   که هنوز  این فونت  را  دریافت نکرده‌اند،  ابتدا  از «بخش  کامپیوتر»   همین  وبلاگ، این فونت  را  دریافت  و نصب کنید،  تا  این  داستان  را با  لذت بیشتری مطالعه  فرمایید.

اباصلت  هروی  می‌گوید  امام  رضا(علیه‌السلام)  فرمود:  خداوند  متعال  به  یکی  از  پیغمبران  خود  وحی  کرد  که  وقتی  صبح  شد  این  پنج  کار  را  انجام  بده:

1)  اولین  چیزی  که  با  تو  روبرو  شد،  آن  را  بخور.

2)  دومین  چیزی  را  که  با  آن  روبرو  شدی  بپوشان.

3)  سومین  چیز  را  بپذیر.

4)  چهارمین  چیز  را  ناامید  مکن.

5)  از  پنجمین  چیز  فرار  کن.

      آن  پیامبر  تصمیم  گرفت  تمام  اوامر  خدا  را  اطاعت  کند.صبح   زود   با  عزمی  راسخ  از  خانه  بیرون  رفت.  نخستین  چیزی  را  که  در  مقابلش  دید،  «کوهی  بزرگ  و  سیاه»  بود.  همانجا  ایستاد  و  با  خود  گفت:  پروردگارم  فرمان  داده  که  اولین  چیز  را  بخورم،  چگونه  این  کوه  بزرگ  را  بخورم؟ 

حیران  و  سرگردان  بود،  سپس  به  خود  آمد  و  گفت:  خداوند  هرگز  انسان  را  به   چیزی  که  از  طاقت  و  توان  او  بیرون  است  امر  نمی‌کند. 

 به  سوی  آن  کوه  حرکت  کرد  تا  آن  را  بخورد،  اما  هر  چه  نزدیکتر  می‌شد،  آن  کوه،  کوچک  و  کوچکتر  می‌شد.  تا  وقتی  به  آن  رسید،  دید  یک  لقمه‌ای  است،  آن  را  برداشت  و  خورد،  و  دید  که  خوشمزه‌ترین  چیزی  بوده  که  خورده  است. آن  پیامبر  از  آنجا  عبور  کرد.

  دومین  چیزی    که  سر    راه  خود    دید،  یک     «تشت    طلا»  بود.  با  خود  گفت:  پروردگارم  فرمان  داده  که  دومین  چیز  را  که  دیدم  پنهان  کنم.  گودالی  حفر  کرد  و  آن  تشت  را  در  آن  گودال  نهاد  و خاک  روی  آن  ریخت. 

سپس  از  آنجا  گذشت،  ناگهان  متوجه  شد  که  آن  تشت  طلا  آشکار  شده  است.  با  خود  گفت:  من  آنچه  را  پروردگارم  به  من  فرمان  داده  بود  انجام  دادم  و  از  آنجا  گذشت. 

  ناگهان  دید  «پرنده‌ای»  پرواز  می‌کند  و  یک  باز  شکاری  آن  پرنده  را  تعقیب  می‌کند.  آن  پرنده  به  سوی  آن  پیامبررفت.  پیامبر  با  خود  گفت:  پروردگارم  فرمان  داده  که  سومین  چیز  را  بپذیرم.  آستین  خودش  را  گشود  و  پرنده  درون  آن  رفت. 

پس  از  این  جریان  دید  آن  «باز  شکاری»  بالای  سر  پیامبر  می‌چرخد  و  گفت:  شکار  مرا  از  من  گرفتی،  من  مدتی  است  که  دنبال  آنم،  ولی  تو  مرا  از  آن  محروم  کردی. 

       آن  پیامبر  به  یاد  فرمان  خدا  افتاد  که  فرموده  بود  با   چهارمین  چیز  که  برخورد  کردی  او  را  ناامید  مکن.  از  این  رو   مقداری  گوشت  از  جایی  یافت  و  آن  را  به  جای  آن  پرنده  به  باز  شکاری  داد  و  باز  شکاری  رفت.

     آن  پیامبر  از  این  واقعه  نیز  گذشت،  که  ناگهان  به  «لاشه  متعفّن  و  بدبوی  یک  مُردار »  رسید  در  حالی  که  کِرمها  و  حشرات  آن  را  می‌خوردند.  با  خود  گفت:  پروردگارم  به  من  فرموده  از   پنجمین  چیز  فرار  کنم.  لذا  با  شتاب  از  آنجا  گریخت  و رفت.

سر  انجام  به  سوی  خانه  بازگشت  و  خوابید.  در  عالم  خواب  به  او  گفته  شد:  به  آنچه  فرمان  داده  شدی،  انجام  دادی.  آیا  می‌دانی  این  امور  پنجگانه  چه  بود؟  گفت:  نه. 

به  او  گفته  شد:

1)  آن  کوهی  که  دیدی؛  «خشم»  است.  بنده  چون  خشم  کند،  در  برابر  بزرگی  خشم،  انسانیت  خود  را  فراموش  می‌کند.  اما  وقتی  قدر  و  مقام  انسانیت  خود  را  بشناسد  و  خود  را  نگه  دارد  و  خشم  خود  را  فرو  نشاند،  سرانجامش  همان  لقمه  خوشمزه‌ای  است  که  خوردی. 

2)  اما  منظور  از  آن  تشت؛  «عمل  صالح  و  کار  نیک»  است،  که  چون  بنده  از  روی  اخلاص  و  برای  دوری  از  ریا،  آن  را  پنهان  کند،  خداوند  آن  را  آشکار  می‌کند،  تا  بنده‌ی  نیکوکار  را  با  آن  کار  نیک  آرایش  کند،  علاوه  بر  آن  چه  از  مزد  آخرت    برای  او  پس  انداز  کرده  است.

3)  اما  منظور  از  آن  پرنده؛  «مردی  است  که  به  سوی  تو  می‌آید  تا  تو  را  نصیحت  کند»،  به  سوی  او  برو   و  اندرز   و نصیحتش  را  بپذیر. 

4)  اما  منظور  از  آن    باز  شکاری؛  «مردی  است  که  برای  حاجتی  پیش  تو  می‌آید»،  او  را  ناامید  نکن  و  نیازش  را  بر‌آور. 

5)    اما    منظور    از  آن     لاشه  متعفّن    و   گوشت    گندیده؛  «غیبت   و    بدگویی  مؤمنان»  است،  از  آن    بگریز     و    فرار  کن.[1]

دوستان عزیز می‌توانید فایل تصویری این  داستان را از   ««اینجا»»  ذخیره کنید



[1]- درسایه اولیاء خدا 2 :198.


 



comment گل نوشته شما ()