سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

خطبه بدون نقطه حضرت علی(ع)
نویسنده : عبدالله حق دوست - ساعت ٢:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱٠ تیر ۱۳۸٩
 

از آنجا که در ایام ولادت با سعادت امیرالمؤمنین؛ علی‌بن‌أبی‌طالب(علیه‌السلام) قرار داریم، و به سفارش برخی دوستان عزیز، متن و ترجمه‌ی «خطبه بدون نقطه حضرت علی(ع)» را تقدیم عزیزان می‌کنم.


خطبه بدون نقطه حضرت علی(ع)

 

 الحَمدُ لِلّهِ أهلِ الحَمدِ وَ أحلاهُ، وَ أسعَدُ الحَمدِ وَ أسراهُ، وَ أکرَمُ الحَمدِ وَ أولاهُ.

الواحدُ الاحدُ الأحَدُ الصَّمَدُ، لا والِدَ لَهُ وَ لا وَلَدَ.

سَلَّطَ المُلوکَ وَ أعداها، وَ أهلَکَ العُداةَ وَ أدحاها، وَ أوصَلَ المَکارِمَ وَ أسراها، وَ سَمَکَ السَّماءَ وَ عَلّاها، وَ سَطَحَ المِهادَ وَ طَحاها، وَ وَطَّدَها وَ دَحاها، وَ مَدَّها وَ سَوّاها، وَ مَهَّدَها وَ وَطّاها، وَ أعطاکُم ماءَها وَ مَرعاها، وَ أحکَمَ عَدَدَ الاُمَمِ وَ أحصاها، وَ عَدَّلَ الأعلامَ وَ أرساها.

الاِلاهُ الأوَّلُ لا مُعادِلَ لَهُ، وَلا رادَّ لِحُکمِهِ، لا إلهَ إلّا هُوَ، المَلِکُ السَّلام، المُصَوِّرُ العَلامُ، الحاکِمُ الوَدودُ، المُطَهِّرُ الطّاهِرُ، المَحمودُ أمرُهُ، المَعمورُ حَرَمُهُ، المَأمولُ کَرَمُهُ.

عَلَّمَکُم کَلامَهُ، وَ أراکُم أعلامَهُ، وَ حَصَّلَ لَکُم أحکامَهُ، وَ حَلَّلَ حَلالَهُ، وَ حَرَّمَ حَرامَهُ.

وَ حَمَّلَ مُحَمَّداً(صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ) الرِّسالَةَ، وَ رَسولَهُ المُکَرَّمَ المُسَدَّدَ، ألطُّهرَ المُطَهَّرَ.

أسعَدَ اللهُ الاُمَّةَ لِعُلُوِّ مَحَلِّهِ، وَ سُمُوِّ سُؤدُدِهِ، وَ سَدادِ أمرِهِ، وَ کَمالِ مُرادِهِ. أطهَرُ وُلدِ آدَمَ مَولوداً، وَ أسطَعُهُم سُعوداً، وَ أطوَلُهُم عَموداً، وَ أرواهُم عوداً، وَ أصَحُّهُم عُهوداً، وَ أکرَمُهُم مُرداً وَ کُهولاً.

صَلاةُ اللهِ لَهُ لِآلِهِ الأطهارِ مُسَلَّمَةً مُکَرَّرَةً مَعدودَةً، وَ لِآلِ وُدِّهِمُ الکِرامِ مُحَصَّلَةً مُرَدَّدَةً ما دامَ لِلسَّماءِ أمرٌ مَرسومٌ وَ حَدٌّ مَعلومٌ.

أرسَلَهُ رَحمَةً لَکُم، وَ طَهارَةً لِأعمالِکُم، وَ هُدوءَ دارِکُم وَ دُحورَ، عارِکُم وَ صَلاحَ أحوالِکُم، وَ طاعَةً لِلّهِ وَ رُسُلِهِ، وَ عِصمَةً لَکُم وَ رَحمَةً.

اِسمَعوا لَهُ وَ راعوا أمرَهُ، حَلِّلوا ما حَلَّلَ، وَ حَرِّموا ما حَرَّمَ، وَ اعمِدوا رَحِمَکُمُ اللهُ لِدَوامِ العَمَلِ، وَ ادحَروا الحِرصَ، وَ اعدِموا الکَسَلَ، وَ ادروا السَّلامَةَ وَ حِراسَةَ مُلکِ وَ رَوعَها، وَ هَلَعَ الصُّدورِ وَ حُلولَ کَلِّها وَ هَمِّها.

هَلَکَ وَاللهِ أهلُ الاِصرارِ، وَ ما وَلَدَ والِدٌ لِلاِسرارِ، کَم مُؤَمِّلٍ أمَّلَ ما أهلَکَهُ، وَ کَم مالٍ وَ سِلاحٍ أعَدَّ صارَ لِلأعداءِ عُدَّةً وَ عُمدَةً.

اَللّهُمَّ لَکَ الحَمدُ وَ دَوامُهُ، وَ المُلکُ وَ کَمالُهُ، لااِلهَ إلّا هُوَ، وَسِعَ کُلَّ حِلمٍ حِلمُهُ، وَ سَدَّدَ کُلُّ حُکمٍ حُکمُهُ، وَ حَدَرَ کُلَّ عِلمٍ عِلمُهُ.

عَصَمَکُمُ وَ لَوّاکُم، وَ دَوامَ السَّلامَةِ أولاکُم، وَ لِلطّاعَةِ سَدَّدَکُم، وَ لِلاِسلامِ هَداکُم، وَ رَحِمَکُم وَ سَمِعَ دُعاءَکُم، وَ طَهَّرَ أعمالَکُم، وَ أصلَحَ أحوالَکُم.

وَ أسألُهُ لَکُم دَوامَ السَّلامَةِ، وَ کَمالَ السَّعادَةِ، وَ الآلاءَ الدّارَةَ، وَ الاَحوالَ السّارَّةَ، وَ الحَمدُ لِلّهِ وَحدَهُ.

ترجمه:

ستایش مخصوص خدایی است که سزاوار و مستحق ستایش است. از آنِ اوست رساترین ستایش و شیرین‌ترین آن و سعادت بخش‌ترین ستایش و سخاوت بارترین(و شریف ترین) آن و پاکترین ستایش و بلندترین آن و ممتازترین ستایش و سزاوارترین آن.

یگانه و یکتای بی نیاز(ی که همه نیازمندان و گرفتاران آهنگ او نمایند). نه پدری دارد و نه فرزندی.

شاهان را (به حکمت و آزمون) مسلّط ساخت و به تاختن واداشت. و ستمکاران (و متجاوزان) را هلاک نمود و کنارشان افکند. سجایای بلند را(به خلایق) رسانید و شرافت بخشید و آسمان را بالا برد و بلند گردانید. بستر زمین را گشود و گسترش داد و محکم نمود و گسترده ساخت. آن را امتداد داد و هموار کرد و (برای زندگی) آماده و مهیّا فرمود. آب و سبزه‌زارها را به شما ارزانی داشت.

تعداد اقوام را (برای زندگی در آن) به درستی (و حکمت) مقرّر فرمود و بر شمار (یکایک) آنان احاطه یافت. و نشانه های بلند (هدایت) مقرّر فرمود و آنها را بر افراشته و استوار ساخت.

معبود نخستین؛ که نه او را هم طرازی است و نه حکمش را مانعی. خدایی نیست جز او، که پادشاه است و (مایه) سلامت، صورتگر است و دانا، فرمانروا و مهربان، پاک و بی آلایش. فرمانش ستوده است و حریم کویش آباد (به توجّه پرستندگان و نیازمندان) است و سخایش مورد امید.

کلامش را به شما آموخت و نشانه‌هایش را به شما نمایاند. احکامش را برایتان دست یافتنی نمود.

آنچه روا بود حلال و آنچه در خور ممنوعیت بود، حرام شمرد.

بار رسالت را بر دوش محمّد(صلّی الله علیه و آله) افکند. (همان) رسول گرامی که بدو سروری و درستی (در گفتار و کردار و رفتار) ارزانی شده، پاک و پیراسته است.

خداوند این امّت را به خاطر برتریِ مقام و بلندیِ شرف و استواری دین و کامل بودنِ آرمانش، سعادت بخشید. او بی آلایش‌ترین فردِ از آدمیان در هنگامه ولادت و فروزنده‌ترین ستاره یُمن و سعادت است.

او بلندپایه‌ترین آنان (در نیاکان) است و زیباترین آنها در (نسل و) شاخسار. و درست پیمانترین و کریمترین آنان است در نوجوانی و بزرگسالی.

درود خداوند بر او و خاندان پاکش باد، درودی خالص و پی در پی و مکرّر (برای آنان) و برای دوستداران بزرگوارشان، درودی ماندگار و پیوسته، (برای همیشه) تا وقتی که برای آسمان حکمی مرقوم است و نقشی مقرّر.

او را فرستاد تا برایتان رحمتی باشد و مایه پاکیزگی اعمالتان و آرامش سرای (زندگی) شما و بر طرف شدن نقاط ننگ (و شرم آور کار)تان. و تا مایه صلاح حالتان باشد و اطاعت شما از خدا و رسولانش و موجب حفظ شما و رحمتی (بس بزرگ) برای شما باشد.

از او فرمان برید و بر دستورش مواظبت ورزید. آنچه را حلال دانست، حلال و هر چه را حرام داشت حرام بشمارید.

خدایتان رحمت کند؛ آهنگ کوششی پیوسته نمایید و آزمندی را از خود برانید و تنبلی را وا نهید. رسم سلامت و حفظ حاکمیّت و بالندگی آن را و آنچه را که موجب دغدغه سینه ها(و تشویش دلها) و روی کردِ درماندگی و پریشانی به سوی آنهاست بشناسید.

قسم به خدا آنها که بر خواهشهای خود اصرار کردند، هلاک شدند. چه بسیار آرزودارانی که آرزویشان آنها را نابود ساخت. چه ثروتها و سلاحهایی که آماده شد ولی به نفع دشمنان مصرف گردید.

بارالها! حمد وستایش مداوم و حکومت مطلق فقط برای خدایی است که معبودی جز او نیست. بردباریش از همه‌ی صبرها بیشتر است. و هر فرمانش راه را برای هر دستوری جز آن می‌بندد و علمش، علوم دیگران را در بر می‌گیرد.

شما را حفظ کرد و به راه حق برگرداند و عافیت مداوم را به شما عطا نمود و برای طاعتش شما را استوار و برای اسلام آوردن، هدایت و مرحمت نمود. خواسته‌های شما را شنید و اعمال ناخالصتان را پاک کرد و احوال شما را اصلاح نمود.

از خداوند سلامتی مداوم و کمال خوشبختی و نعمتهای پیاپی و فراوان و روزگاری خوش برایتان مسئلت می نمایم. و حمد و ثنا فقط مخصوص خداوند است.[1]

 

منابع:

1- نهج السّعادة، به نقل از کتاب «مجموعة ادبیة» تألیف محی الدّین محمد بن عبد القاهر بن الموصلی الشهروزی.

کتاب ناقل بخش آغازین خطبه:

1- مناقب آل ابی طالب (ابن شهر آشوب).

2- الصراط المستقیم.

3- نهج الایمان (زین الدّین علی بن یوسف بن جبر).

4- بحار الانوار.

5- منهاج البراعة.



[١]- این خطبه نیز از مراتب علمى و فکرى مولاى متقیان علی(ع) حکایت دارد، که بدون تأمل، پس از صحبت اصحاب به ایراد آن پرداخته، و در مورد توحید و نبوت و صفات الهى،و سنت و سیره رسول خدا(ص) مى‏باشد، و جامعه اسلامى را به تبعیت از آن حضرت و خودسازى دعوت مى‏فرمایند.

تذکر این نکته لازم است که نقطه‏هایى که بر روى‏ «ه» گرد (ة) مى‏آید، چون در حال ‏«وقف‏» خوانده نمى‏شود، لذا حرف نقطه‏دار محسوب نمى‏گردد.


 



comment گل نوشته شما ()