سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

آثار شراب در هنگام مرگ
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ٢:٢٥ ‎ب.ظ روز ۳٠ امرداد ۱۳۸٩
 

آثار برخی از گناهان تا حدّی است که حتی اگر انسان توبه کند و از انجام آن ابراز ندامت و پشیمانی کند، باز آثار وضعی خود را خواهند داشت.

در ادامه مطلب داستانی عبرت آموز در این زمینه مطالعه فرمایید.


«دعبل بن علی خزاعی» یکی از بزرگترین شاعران و مادحین ائمه اطهار(ع) بود. در مقام او همین بس قصیده‌ای که درباره این خانواده سروده بود و در محضر علی بن موسی الرضا(ع) خواند. حضرت در یک قسمت از شعرش فرمودند روح القدس تو را به این معنی کمک نموده است. امام(ع) لباس خویش را با دینارهایی که بنام مبارکشان مسکوک بود به او دادند که او با آن پیراهن، چشم کور شده دختر خویش را بینا کرد.

همین دعبل با مقامی که شمّه‌ای از آن ذکر شد، پسرش علی چنین نقل می‌کند:

وقتی مرگ پدرم نزدیک شد، رنگ چهره‌اش تغییر کرد، زبانش بند آمد و صورتش سیاه شد.

من بر حال او ترسیدم. بواسطه این پیشامد نزدیک بود من از مذهبش خارج شوم.

پدرم با همان حال از دنیا رفت. من بعد از سه روز او را در خواب دیدم که لباس سفیدی به تن داشت و کلاه سپیدی بر سر گذاشته بود. به او گفتم:« پدرجان، خداوند با تو چه کرد؟»

پدرم گفت: «بند آمدن زبانم و سیاه شدن چهره‌ام برای این بود که من در جوانی شرابخواری می‌کردم. وقتی از دنیا رفتم، همچنان گرفتار بودم تا رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) را دیدم که لباسی سفید در تن داشت و کلاهی سفید بر سر.»

پیامبر(ص) از من پرسید: «آیا تو دعبلی؟»

عرض کردم: «بله، یا رسول الله.»

پیامبر فرمود: «برای من شعری را که برای فرزندانم گفته‌ای بخوان!»

من این شعر را خواندم:

لَا أَضْحَکَ اللَّهُ سِنَّ الدَّهْرِ إِنْ ضَحِکَتْ    وَ آلُ أَحْمَدَ مَظْلُومُونَ قَدْ قُهِرُوا

مُشَرَّدُونَ نُفُوا عَنْ عُقْرِ دَارِهِمْ    کَأَنَّهُمْ قَدْ جَنَوْا مَا لَیْسَ یُغْتَفَر

« ای دنیا! هرگز خنده بر لبانت نقش نبندد در حالى که به آل پیامبر ستم شده و مظلوم گردیده‏اند، همه از خانه و کاشانه اصلى خود رانده شده که گویى-العیاذ باللَّه- از آنان فساد و جنایتى سر زده است که قابل بخشش نیست».

رسول خدا(ص) مرا تحسین کرد و سپس مرا شفاعت فرمود و لباس و کلاهش را به من بخشید، و این همان لباس و کلاه است.

آری؛

دعبل با این مقام و منزلت، و با اینکه از شرابخواری که در جوانی انجام داده بود توبه کرده، باز تأثیر این معصیت به اندازه‌ای است که در حال احتضار و حتی چندین روز پس از فوتش، گرفتاری کیفر گناهش را می‌کشد.

منبع:

عیون الاخبار الرضا 2: 266.


 



comment گل نوشته شما ()