سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

احادیث هفته صد و چهل و یکم
نویسنده : عبدالله حق دوست - ساعت ۳:۱٠ ‎ب.ظ روز ٢٧ امرداد ۱۳٩٠
 

عنوان احادیثی که این هفته تقدیم دوستان عزیز می‌شود از این قرار است:

  • عظمت شب قدر در کلام خداوند به حضرت موسی(ع)
  • درب توبه همیشه باز است (واقعا که چه خوب خدایی!!!)
  • چهار گروه که اهل جهنم از عذاب آنها ناراحتند

خداوند به ما توفیق معرفت، عبادت و عمل به دستوراتش عنایت فرماید. آمین


عظمت شب قدر در کلام خداوند به حضرت موسی

عَنِ النَّبِیِّ(ص) قَالَ: «قَالَ مُوسَى إِلَهِی أُرِیدُ قُرْبَکَ؟ قَالَ قُرْبِی لِمَنِ اسْتَیْقَظَ لَیْلَةَ الْقَدْرِ. قَالَ إِلَهِی أُرِیدُ رَحْمَتَکَ؟ قَالَ رَحْمَتِی لِمَنْ رَحِمَ الْمَسَاکِینَ لَیْلَةَ الْقَدْرِ. قَالَ إِلَهِی أُرِیدُ الْجَوَازَ عَلَى الصِّرَاطِ؟ قَالَ ذَلِکَ لِمَنْ تَصَدَّقَ بِصَدَقَةٍ لَیْلَةَ الْقَدْرِ. قَالَ إِلَهِی أُرِیدُ مِنْ أَشْجَارِ الْجَنَّةِ وَ ثِمَارِهَا؟ قَالَ: ذَلِکَ لِمَنْ سَبَّحَ تَسْبِیحَةً فِی لَیْلَةِ الْقَدْر.ِ قَالَ إِلَهِی أُرِیدُ النَّجَاةَ مِنَ النَّارِ؟ قَالَ ذَلِکَ لِمَنِ اسْتَغْفَرَ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ. قَالَ إِلَهِی أُرِیدُ رِضَاکَ؟ قَالَ رِضَایَ لِمَنْ صَلَّى رَکْعَتَیْنِ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ»؛[1]

حضرت موسى(ع) در مناجات خود با خدا عرض کرد:

خدایا! من خواهان تقرب به درگاه تو هستم.

خداوند فرمود: قرب من برای کسانى است که «شب قدر» را بیدار باشند.

عرض کرد: خدایا! رحمتت را خواهانم.

خداوند فرمود: رحمتم شامل حال کسانى است که در «شب قدر» به مساکین رحم مى‌‌کنند.

عرض کرد: خدایا! من جواز عبور از صراط را خواهانم.

خداوند فرمود: این جواز براى کسانى صادر مى‌‌شود که در «شب قدر» صدقه بدهند.

عرض کرد: خدایا! من خواهان باغ و بوستان بهشت هستم.

خداوند سبحان فرمود: این نعمت براى کسانى است که در «شب قدر» به تسبیح و عبادت مشغولند.
عرض کرد: خدایا! من نجات از آتش را مى‌‌طلبم.

خداوند فرمود: نجات براى کسانى است که در «شب قدر» به استغفار مشغولند.

عرض کرد: خدایا! من رضاى تو را مى‌‌‌طلبم.

فرمود: رضاى من را کسى جلب کرد که در «شب قدر» دو رکعت نماز بخواند.

 

درب توبه همیشه باز است (واقعا که چه خوب خدایی!!!)

عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ(ع) قَالَ: «یَا مُحَمَّدَ بْنَ مُسْلِمٍ ذُنُوبُ الْمُؤْمِنِ إِذَا تَابَ مِنْهَا مَغْفُورَةٌ لَهُ فَلْیَعْمَلِ الْمُؤْمِنُ لِمَا یَسْتَأْنِفُ بَعْدَ التَّوْبَةِ وَ الْمَغْفِرَةِ أَمَا وَ اللهِ إِنَّهَا لَیْسَتْ إِلَّا لِأَهْلِ الْإِیمَانِ قُلْتُ فَإِنْ عَادَ بَعْدَ التَّوْبَةِ وَ الِاسْتِغْفَارِ مِنَ الذُّنُوبِ وَ عَادَ فِی التَّوْبَةِ فَقَالَ یَا مُحَمَّدَ بْنَ مُسْلِمٍ أَ تَرَى الْعَبْدَ الْمُؤْمِنَ یَنْدَمُ عَلَى ذَنْبِهِ وَ یَسْتَغْفِرُ مِنْهُ وَ یَتُوبُ ثُمَّ لَا یَقْبَلُ اللهُ تَوْبَتَهُ قُلْتُ فَإِنَّهُ فَعَلَ ذَلِکَ مِرَاراً یُذْنِبُ ثُمَّ یَتُوبُ وَ یَسْتَغْفِرُ اللهَ فَقَالَ کُلَّمَا عَادَ الْمُؤْمِنُ بِالاسْتِغْفَارِ وَ التَّوْبَةِ عَادَ اللهُ عَلَیْهِ بِالْمَغْفِرَةِ وَ إِنَّ اللهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَن عِبَادِهِ وَ یَعْفُوا عَنِ السَّیِّئاتِ فَإِیَّاکَ أَنْ تُقَنِّطَ الْمُؤْمِنِینَ مِنْ رَحْمَةِ الله»؛[2]

حضرت باقر(ع) فرمود: اى محمد بن مسلم! گناهان مؤمن که از آن توبه کند، براى او آمرزیده است، و باید براى آینده‌ی پس از توبه و آمرزش، اعمال نیک انجام دهد، بدان به خدا سوگند این فضیلت فقط براى أهل ایمان است.

عرض کردم: پس اگر بعد از توبه و استغفار از گناهان، باز گناه کند و دوباره توبه کند چگونه است؟

فرمود: اى محمد بن مسلم آیا باور دارى که بنده مؤمن از گناه خود پشیمان شود و از آن آمرزش خواهد و توبه کند و خداوند توبه‌‌‏اش را نپذیرد؟

عرض کردم: اگر چند بار این کار را کرده، گناه می‌کند پس توبه کند و از خدا آمرزش خواهد این چگونه است؟

فرمود: هر گاه که مؤمن به استغفار و توبه بازگردد، خداوند نیز به آمرزش بسوی او بر می‌گردد و گناهانش را می‌آمرزد و بدرستى که خداوند آمرزنده و مهربان است، توبه را می‌پذیرد، و از کردارهاى بد می‌‌گذرد. پس مبادا مؤمنان را از رحمت خدا ناامید سازى.

چهار گروه که اهل جهنم از عذاب آنها ناراحتند

عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ(ع) قَالَ قَالَ رَسُولُ اللهِ(ص): «أَرْبَعَةٌ یُؤْذُونَ أَهْلَ النَّارِ عَلَى مَا بِهِمْ مِنَ الْأَذَى یُسْقَوْنَ مِنَ الْحَمِیمِ وَ الْجَحِیمِ یُنَادُونَ بِالْوَیْلِ وَ الثُّبُورِ فَیَقُولُ أَهْلُ النَّارِ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ مَا لِهَؤُلَاءِ الْأَرْبَعَةِ قَدْ آذَوْنَا عَلَى مَا بِنَا مِنَ الْأَذَى فَرَجُلٌ مُعَلَّقٌ عَلَیْهِ تَابُوتٌ مِنْ جَمْرٍ وَ رَجُلٌ تَجْرِی أَمْعَاؤُهُ صَدِیداً وَ رَجُلٌ یَسِیلُ فُوهُ قَیْحاً وَ دَماً وَ رَجُلٌ یَأْکُلُ لَحْمَهُ فَیُقَالُ لِصَاحِبِ التَّابُوتِ مَا بَالُ الْأَبْعَدِ قَدْ آذَانَا عَلَى مَا بِنَا مِنَ الْأَذَى فَیَقُولُ الْأَبْعَدُ مَاتَ وَ فِی عُنُقِهِ أَمْوَالُ النَّاسِ لَمْ‏ یَجِدْ لَهَا فِی نَفْسِهِ أَدَاءً وَ لَا وَفَاءً ثُمَّ یُقَالُ لِلَّذِی تَجْرِی أَمْعَاؤُهُ مَا بَالُ الْأَبْعَدِ قَدْ آذَانَا عَلَى مَا بِنَا مِنَ الْأَذَى فَیَقُولُ إِنَّ الْأَبْعَدَ کَانَ لَا یُبَالِی أَیْنَ أَصَابَ الْبَوْلُ مِنْ جَسَدِهِ ثُمَّ یُقَالُ لِلَّذِی یَسِیلُ فُوهُ قَیْحاً وَ دَماً فَمَا بَالُ الْأَبْعَدِ قَدْ آذَانَا عَلَى مَا بِنَا مِنَ الْأَذَى فَیُقَالُ الْأَبْعَدُ کَانَ یُحَاکِی فَیَنْظُرُ إِلَى کُلِّ کَلِمَةٍ حنیة [خَبِیثَةٍ] فیفسد بها [فَیُسْنِدُهَا] وَ یُحَاکِی بِهَا ثُمَّ یَغْتَابُ النَّاسَ ثُمَّ یُقَالُ لِلَّذِی یَأْکُلُ لَحْمَهُ مَا بَالُ الْأَبْعَدِ قَدْ آذَانَا عَلَى مَا بِنَا مِنَ الْأَذَى فَیَقُولُ إِنَّ الْأَبْعَدَ کَانَ یَأْکُلُ لُحُومَ النَّاسِ بِالْغِیبَةِ وَ یَمْشِی بِالنَّمِیمَة»؛[3]

امام صادق(ع) از رسول خدا(ص) نقل می‌‌‌کند که فرمود: چهار گروهند که اهل جهنم از عذاب سختی که بر آنها می‌‌شود، در رنج و عذابند.

زیرا به آنان از حمیم دوزخ(آب جوشان) مى‌‌‏چشانند، و فریادشان از این شکنجه به واویلا بلند است، و برخى از اهل جهنم به برخى دیگر مى‌‌‏گویند: مگر این چهار گروه چه کرده‏‌‌اند که با این همه عذاب که خود ما مى‌‌‏بینیم، از عذاب آنها در شکنجه‏‌‌ایم؟!

[وضعیت آن چهار گروه ازاین قرار است:] مردى از آنان، در تابوتى از گدازه‏‌‌هاى آتش، آویزان است؛ و دیگری روده‌‌‏هایش از شکم بیرون ریخته و آن را با خود مى‌‌‏کشد؛ و سومى از دهانش خون و جراحت بیرون مى‌‌‏زند؛ و چهارمى از گوشت بدن خود مى‏‌‌خورد.

سپس از آن که در تابوت آتشین است سؤال می‌‌‌‌‌کنند: علت این دور ماندن از رحمت حق چیست که ما را با تمام عذابى که مى‏‌کشیم، آزار مى‌‏دهد؟!

در جواب مى‌‌‏گوید: این محروم از رحمت حق، در حالى از دنیا رفت که اموالى از مردم بر عهده او بود و مى‌‏دانست که توان پرداخت و رهایى از دیون مردم را ندارد (ولى با این حال، اموال مردم را به عناوین مختلف از آنان گرفت)؛

بعد از آن شخص که روده‌‌‏هاى خود را با خود مى‌‏کشد مى‌‏پرسند: این محروم از رحمت حق، داستانش چیست که ما را با همه زحمت و عذابى که در آن هستیم، آزرده خاطر کرده است؟!

پاسخ مى‏‌‌دهد: این محروم از رحمت حق، در دنیا از نجاست ادرار خود پرهیز نمى‌‌‏کرد و اهمیت نمى‌‌‏داد که ترشّحات ادرار او چند جاى بدنش را ناپاک کند.

سپس از کسى که چرک و خون از دهانش بیرون مى‌‌‏ریزد مى‌‌‏پرسند که قضیّه این بى‌‌‏بهره از رحمت خدا چیست که دیدن او ما را با همه عذابى که مى‌‌‏کشیم، مى‌‌‏آزارد؟!

مى‏‌گوید: این محروم از رحمت خداوند، مسخرگى پیشه مى‌‌‏کرد و اداى این و آن را در مى‌‌‏آورد و هر سخن زشتى را که مى‏دید با آن به تباهى و مسخره نمودن دیگران مى‌‌‏پرداخت.‏

سپس از کسی که گوشت بدن خود را مى‌‌‏خورد، مى‌‌‏پرسند: حکایت این محروم مانده از رحمت پروردگار چیست که مشاهده او ما را با همه عذابى که تحمل مى‌‌‏کنیم، آزار مى‌‌‏دهد؟

در جواب مى‌‏گوید: این محروم مانده از رحمت یزدان، با غیبت و سخن چینى، گوشت مردم را مى‏‌‌خورد.



[1]. وسائل الشیعة ‏8: 20.

[2]. الکافی ‏2: 434.

[3]. ثواب الأعمال و عقاب الأعمال: 247.


 



comment گل نوشته شما ()