سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

چگونگی رابطه «رزق» با «انفاق»
نویسنده : عبدالله حق دوست - ساعت ۸:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱٠ شهریور ۱۳٩۱
 

بسیار خوانده و شنیده‌‌‌‌ایم که اگر می‌‌خواهی رزق و روزیت بیشتر و پربرکت شود، صدقه بده و انفاق کن. چگونه است که هر چه بیشتر مال خود را مصرف کنیم، بیشتر روزی داده می‌‌شویم؟!!!

در ادامه مطلب، تمثیلی خواندنی و جالب در همین ارتباط، تقدیم دوستان ارجمند می‌‌شود.


«رزق»؛ همانند آبخوری مرغهای مرغداری است.

اگر آبخوری آنها را دیده باشید، اینگونه است که کمی بالاتر از لبه ظرفی را سوراخ کرده و آن را پر از آب می‌‌کنند. سپس آن را روی یک ظرف بشقاب مانند بر می‌‌گردانند.

وقتی هوا وارد می‌‌شود، آب توی بشقاب زیرین می‌آید. هنگامی که آب در بشقاب جمع شد و مقابل سوراخ رسید، متوقف می‌‌شود.

جوجه‌‌ها می‌‌آیند از این آبهای داخل بشقاب می‌‌خورند و سطح آب پایین می‌‌آید.

همین که جلوی آن سوراخ باز شد، دوباره آب جریان پیدا می‌‌کند.

یعنی وقتی مصرف شد، تولید می‌‌شود، نه اینکه تولید می‌‌شود تا مصرف شود.

رزق و روزی همیشه همراه با مصرف است نه تولید.

اگر ده جوجه آب بخورند، آب بیشتر بیرون می‌‌آید، و اگر پنج جوجه بخورند، کمتر بیرون می‌‌آید.

مسأله روزی انسان هم اینچنین است. اگر کسی هزینه یکی دو خانواده را تأمین کند، مصرف آنها موجب شدّت جریان درآمد می‌‌شود، و هر کسی روزی خودش را می‌‌خورد.

اگر انسان این معنا را بداند و دقّت کند؛ وقتی کسی از او درخواست کمک کند؛ خوشحال می‌‌شود که موردی پیش آمده که باید خدمتی کند، می‌‌فهمد که بناست خدا به او روزی دهد که اینها می‌‌آیند و چیزی از او درخواست می‌‌کنند.

اما اگر سفره‌‌اش را بست و جلوی مصرف را گرفت، روزی هم بند می‌‌آید.

 ********************

و این است مراد آیه شریفه که می‌‌فرماید:

«مَثَلُ الَّذینَ یُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ کَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فی‏ کُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ یُضاعِفُ لِمَنْ یَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلیم»(بقره: 261)

کسانى که اموال خود را در راه خدا انفاق مى‌‌‏کنند، همانند بذرى هستند که هفت خوشه برویاند؛ که در هر خوشه، یکصد دانه باشد؛ و خداوند آن را براى هر کس بخواهد(و شایستگى داشته باشد)، دو یا چند برابر مى‌‌‏کند؛ و خدا(از نظر قدرت و رحمت،) وسیع، و(به همه چیز) داناست.

و نیز می‌‌فرماید:

«مَنْ ذَا الَّذی یُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً کَثیرَةً وَ اللَّهُ یَقْبِضُ وَ یَبْصُطُ وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُون‏»(بقره:245)

کیست که به خدا«قرض الحسنه‌‌‏‌‌اى» دهد، (و از اموالى که خدا به او بخشیده، انفاق کند) تا آن را براى او، چندین برابر کند؟ و خداوند است(که روزى بندگان را) محدود یا گسترده مى‌‌‌‌‏سازد؛(و انفاق، هرگز باعث کمبود روزى آنها نمى‌‌‌‌‏شود). و به سوى او باز مى‌‌‌‌‏گردید(و پاداش خود را خواهید گرفت).

 


 



comment گل نوشته شما ()