سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

تسلیت شهادت امام محمد باقر(ع)
نویسنده : عبدالله حق دوست - ساعت ۸:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱ آبان ۱۳٩۱
 

السَّلامُ عَلَیْکَ یَا أَمِینَ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ وَ حُجَّتَهُ عَلَى عِبَادِهِ

السَّلامُ عَلَیْکَ یَاَ بَاقِرَ عِلْمِ النَّبِیِّین السَّلامُ عَلَیْکَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ

فرا رسیدن شهادت مظلومانه و جانگداز پنجمین اخترتابناک امامت و ولایت

امام محمدباقر(علیه‌‌السّلام)

به فرزند داغدارش امام زمان(عج) و تمام شیعیان تسلیت و تعزیت عرض می‌‌کنم

در ادامه مطلب، سه داستان آموزنده از زندگی امام باقر(ع) تقدیم می‌شود


آسایش دنیا و یا سعادت آخرت

ابوبصیر یکی از راویان حدیث و از اصحاب خوب امام باقر و امام صادق(علیهماالسلام) بود. وی نابینا شده بود.

روزى محضر مبارک مولایش امام محمّد باقر(ع) وارد شد و اظهار داشت : یابن رسول اللّه! آیا شما وارثان و جانشنان پیامبر خدا هستید؟

حضرت در پاسخ فرمود: بلى.

سؤال کرد: آیا پیامبر خدا(ص) وارث علوم همه انبیاء عظام(علیهم السلام) بوده است؟

حضرت فرمود: بلى، او در تمام علوم و فنون وارث تمامى پیامبران الهى علیهم السلام مى‌‌باشد.

گفت : آیا شما اهل بیت عصمت و طهارت، نیز در تمام علوم و فنون وارث پیامبر هستید؟

فرمود: بلى، ما وارث تمامى علوم و فنون او مى‌‌باشیم.

سپس افزود: آیا شما توان آن را دارید که مرده را زنده و مریض را شفا دهید؟

و آیا از آنچه انسان ها انجام مى‌‌دهند و یا در درون خود پنهان دارند، آگاه هستید؟

امام(ع) فرمود: بلى، ولیکن تمامى آنچه را که ما انجام مى‌‌دهیم، با إذن و اراده خداوند متعال است.

پس از آن فرمود: اى ابوبصیر! نزدیک بیا، چون کنار حضرت قرار گرفت، دست مبارک خود را بر صورت و چشم او کشید که تمام فضا برایش نورانى شد و همه چیز را به خوبى مشاهده کرد.

سپس فرمود: آیا این حالت را دوست دارى که بینا باشى و در قیامت همانند دیگر افراد گرفتار حساب و بررسى اعمال گردى؟ و یا آن که همان حالت نابینائى را دوست دارى و این که در قیامت بدون دردسر وارد بهشت گردى؟

ابو بصیر عرض کرد: مى‌‌خواهم همانند قبل نابینا باشم.

پس امام محمّد باقر(ع) دستى بر چشم هاى ابوبصیر کشید و به حالت اوّل بازگشت.

(منبع: بحارالأنوار: ج 46، ص 237)

وابستگی؛ به تبعیت است نه به نسب

«سعد بن عبدالملک بن مروان»(که از بنى امیّه بود و امام محمّد باقر(ع) او را «سعد الخیر» مى‌‌نامید) روزى در حالى که بدنش سخت مى‌‌لرزید و گریان بود، بر امام(ع) وارد شد.

حضرت به او فرمود: اى سعد! این چه حالتى است که در تو مشاهده مى‌‌کنم؟! چرا گریان هستى؟

سعد اظهار داشت: چرا ترسناک و گریان نباشم و حال آن که من از خانواده و از شجره‌‌‌اى هستم که در قرآن مورد لعن و غضب پروردگار قرار گرفته‌‌اند.

امام باقر(ع) فرمود: اى سعد! غمگین مباش، چون که تو از آنها نیستى، تو بر حسب ظاهر منسوب به بنى امیّه هستى؛ ولى در حقیقت از ما مى‌‌باشى.

سپس حضرت افزود: مگر این آیه شریفه قرآن را نشنیده‌‌اى که خداوند متعال از قول حضرت ابراهیم(ع) مى‌‌فرماید:

«فَمَنْ تَبِعَنى فَإنَّهُ مِنّى» یعنى؛ هرکس(از هر طائفه و خانواده‌اى که باشد) اگر از من تبعیّت و پیروى کند از من و با من خواهد بود.

(منبع: بحارالأنوار: ج 46، ص337)

حاجیان انسان نما

ابوبصیر که یکى از اصحاب باوفاى امام محمّد باقر و امام جعفر صادق(علیهماالسلام) و نیز یکى از راویان حدیث مى‌‌باشد، نقل می‌‌کند:

همراه حضرت باقرالعلوم(ع) در مراسم حجّ بیت اللّه الحرام شرکت کردم، چون در جمع حُجّاج قرار گرفتیم، به آن حضرت عرضه داشتم : یابن رسول اللّه! امسال چقدر حاجیها بسیار هستند و ضجّه و شیون عظیمى بر پا است؟!

حضرت فرمود: آرى؛ ضجّه و شیون بسیار مى‌‌باشد، ولى حاجى بسیار اندک است.

سپس امام(ع) فرمود: اى ابو بصیر! آیا دوست دارى آنچه را گفتم ببینى تا بر ایمانت افزوده گردد؟

عرض کردم: بلى.

پس از آن، حضرت دست مبارکش را بر صورت و چشمهایم کشید و دعائى را زمزمه نمود. چشمهایم بینا شد. سپس فرمود: اى ابوبصیر! اکنون خوب نگاه کن ببین چه مى‌‌بینى؟

همین که چشم هایم را گشودم و دقّت کردم بیشتر افراد را شبیه حیواناتى، چون خوک، میمون و... دیدم، ولى قیافه انسان در آن جمع بسیار کم و ناچیز بود، همانند ستارگانى درخشان در فضائى تاریک.

گفتم: درست فرمودى، اى مولاى من! حاجیان اندک و سر و صدا بسیار است.

سپس امام باقر(ع) دعائى دیگر زمزمه و قرائت نمود و دیدگان من به حالت اوّل بازگشت.

پس از آن فرمود: ما بخیل نیستیم، لیکن مى‌‌ترسیم فتنه‌‌اى در بین مردم واقع شود و آنان لطف و فضل خداوند را نسبت به ما نادیده بگیرند و ما را در مقابل خداى سبحان قرار دهند، با این که ما بندگان خدا هستیم و از عبادت و اطاعت او سرپیچى نمى‌‌کنیم و در تمام امور تسلیم محض او بوده و خواهیم بود.

(منبع: بحارالأنوار: ج 46، ص261)

در پایان چند حدیث زیبا از امام باقر(ع) را تقدیم دوستان عزیز می‌‌کنم:

«صَانِعِ الْمُنَافِقَ بِلِسَانِکَ وَ أَخْلِصْ مَوَدَّتَکَ لِلْمُؤْمِنِ وَ إِنْ جَالَسَکَ یَهُودِیٌّ فَأَحْسِنْ مُجَالَسَتَه‏»؛

با فرد منافق، به زبان سازش کن، و شخص مؤمن را قلبا دوست بدار، و اگر فردى یهودى با تو همنشین شد، با او بخوبى مجالست کن‏.

 

«ثَلَاثَةٌ مِنْ مَکَارِمِ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ أَنْ تَعْفُوَ عَمَّنْ ظَلَمَکَ وَ تَصِلَ مَنْ قَطَعَکَ وَ تَحْلُمَ إِذَا جُهِلَ عَلَیْکَ‏»؛

سه چیز از خوبیهاى سراى دنیا و آخرت است: 1- گذشت از آن کس که بتو ستم کرده، 2- پیوند با کسى که با تو قطع رابطه نموده است، 3- و ملایمت و بردبارى هنگامى که مورد جهل واقع شدى.

 

«الظُّلْمُ ثَلَاثَةٌ ظُلْمٌ لَا یَغْفِرُهُ اللَّهُ وَ ظُلْمٌ یَغْفِرُهُ اللَّهُ وَ ظُلْمٌ لَا یَدَعُهُ اللَّهُ فَأَمَّا الظُّلْمُ الَّذِی لَا یَغْفِرُهُ اللَّهُ فَالشِّرْکُ بِاللَّهِ وَ أَمَّا الظُّلْمُ الَّذِی یَغْفِرُهُ اللَّهُ فَظُلْمُ الرَّجُلِ نَفْسَهُ فِیمَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ اللَّهِ وَ أَمَّا الظُّلْمُ الَّذِی لَا یَدَعُهُ اللَّهُ فَالْمُدَایَنَةُ بَیْنَ الْعِبَادِ»؛

ستم بر سه گونه است: 1- ستمى که آمرزیدنى نیست، 2- ستمى که خدا از آن مى‏گذرد، 3- ستمى که خدا آن را رها نسازد. امّا آن ستمى که آمرزیدنى نیست؛ شرک به خدا است، و امّا ستم آمرزیدنى، ستم بنده است بر خود در آنچه میان او و خدا است. و امّا آن ستمى که خداوند صرف نظر نکند، حقوقى است که مردم به یکدیگر دارند.

 

«مَا مِنْ عَبْدٍ یَمْتَنِعُ مِنْ مَعُونَةِ أَخِیهِ الْمُسْلِمِ وَ السَّعْیِ لَهُ فِی حَاجَتِهِ قُضِیَتْ أَوْ لَمْ تُقْضَ إِلَّا ابْتُلِیَ بِالسَّعْیِ فِی حَاجَةِ مَنْ یَأْثَمُ عَلَیْهِ وَ لَا یُؤْجَرُ وَ مَا مِنْ عَبْدٍ یَبْخَلُ بِنَفَقَةٍ یُنْفِقُهَا فِیمَا یُرْضِی اللَّهُ إِلَّا ابْتُلِیَ بِأَنْ یُنْفِقَ أَضْعَافَهَا فِیمَا أَسْخَطَ اللَّه‏»؛

هیچ بنده‌‌‏اى نیست که از یارى و کمک به برادر مسلمان خود و تلاش در راه نیازش(چه برآورده شود و چه نشود) خوددارى کند و امتناع ورزد، جز آنکه گرفتار بر آوردن حاجت کسى می‌‌‌شود که بر علیه او مرتکب گناه گردد و اجرى هم نخواهد داشت. و هیچ بنده‏‌‌اى نیست که از صرف هزینه و خرجى در راه خدا بخل ورزد، جز آنکه گرفتار صرف مخارج چند برابر آن در آنچه خداى را بخشم آورد، گردد.

 

«قَالَ یَوْماً رَجُلٌ عِنْدَهُ اللَّهُمَّ أَغْنِنَا عَنْ جَمِیعِ خَلْقِکَ فَقَالَ أَبُوجَعْفَرٍ(ع) لَا تَقُلْ هَکَذَا وَ لَکِنْ قُلِ اللَّهُمَّ أَغْنِنَا عَنْ شِرَارِ خَلْقِکَ فَإِنَّ الْمُؤْمِنَ لَا یَسْتَغْنِی عَنْ أَخِیه‏»؛

روزى شخصى در حضور آن حضرت(ع) گفت: «خداوندا! ما را از تمام خلقت بى‏نیاز فرما». امام باقر(ع) خطاب به او فرمود: این گونه مگو، بلکه بگو: «خداوندا ما را از بدان و أشرار خلقت بى‌‌‏نیاز فرما»، چرا که بى‌‌‏شکّ فرد مؤمن از برادر خود بى‌‌‏نیاز نخواهد بود.

(منبع روایات: تحف العقول: 293)


 



comment گل نوشته شما ()