سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

احادیث هفته دویست و چهارم
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ۸:٠٠ ‎ب.ظ روز ٢ آذر ۱۳٩۱
 

عنوان احادیثی که این هفته تقدیم دوستان عزیز می‌شود از این قرار است:

  • احادیث عاشورایی

خداوند به ما توفیق معرفت، عبادت و عمل به دستوراتش عنایت فرماید. آمین


عَنْ أَبِی الْحَسَنِ عَلِیِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا(ع) قَالَ: «مَنْ تَرَکَ السَّعْیَ فِی حَوَائِجِهِ یَوْمَ عَاشُورَاءَ قَضَى اللهُ لَهُ حَوَائِجَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ وَ مَنْ کَانَ یَوْمُ عَاشُورَاءَ یَوْمَ مُصِیبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُکَائِهِ جَعَلَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ یَوْمَ الْقِیَامَةِ یَوْمَ فَرَحِهِ وَ سُرُورِهِ وَ قَرَّتْ بِنَا فِی الْجِنَانِ عَیْنُه‏»؛[1]

امام رضا(ع) فرمود: هر کس روز عاشورا کارهاى خود را تعطیل کند، خدا حوائج دنیا و آخرتش را برآورده می‌‌کند،

و هر کس روز عاشورا را روز مصیبت و حزن و گریه خود قرار دهد، خداى عزوجل روز قیامت را روز خرسندى و شادیش سازد و در بهشت چشمش به ما روشن شود.

 

قَالَ الرِّضَا(ع)‏: «إِنْ سَرَّکَ أَنْ تَکُونَ لَکَ مِنَ الثَّوَابِ مِثْلَ مَا لِمَنِ اسْتُشْهِدَ مَعَ الْحُسَیْنِ(ع) فَقُلْ مَتَى مَا ذَکَرْتَهُ یا لَیْتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً»؛[2]

امام رضا(ع): اگر می‌‌خواهى ثواب شهیدان با حسین(ع) را دریابى، هر وقت به یادش افتادى بگو «یا لَیْتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً»؛ کاش با آنها بودم و به فوز عظیمى مى‌‌‏رسیدم.

 

قَالَ الرِّضَا(ع): «إِنْ سَرَّکَ أَنْ تَکُونَ مَعَنَا فِی الدَّرَجَاتِ الْعُلَى مِنَ الْجِنَانِ فَاحْزَنْ لِحُزْنِنَا وَ افْرَحْ لِفَرَحِنَا»؛[3]

امام رضا(ع): اگر تو را خوشحال مى‌‌‏کند که در درجات والاى بهشت با ما باشى، پس در اندوه ما غمگین باش و در شادى ما خوشحال باش.

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللهِ(ع): «إِنَّ الْبُکَاءَ وَ الْجَزَعَ مَکْرُوهٌ لِلْعَبْدِ فِی کُلِّ مَا جَزِعَ مَا خَلَا الْبُکَاءَ عَلَى الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ(ع) فَإِنَّهُ فِیهِ مَأْجُور»؛[4]

امام صادق(ع): گریه و بی تابی در هر حال بر بنده مکروه است، جز گریه بر حسین بن علی(ع) که انسان در آن حال پاداش دارد.

 

سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِاللهِ(ع) یَقُولُ: «وَکَّلَ اللهُ بِقَبْرِ الْحُسَیْنِ(ع) أَرْبَعَةَ آلَافِ مَلَکٍ شُعْثٌ غُبْرٌ یَبْکُونَهُ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَةِ فَمَنْ زَارَهُ عَارِفاً بِحَقِّهِ شَیَّعُوهُ حَتَّى یُبْلِغُوهُ مَأْمَنَهُ وَ إِنْ مَرِضَ عَادُوهُ غُدْوَةً وَ عَشِیّاً وَ إِنْ مَاتَ شَهِدُوا جِنَازَتَهُ وَ اسْتَغْفَرُوا لَهُ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَة»؛[5]

امام صادق(ع): خداوند چهار هزار فرشته آشفته موی و غبار آلود بر قبر حسین(ع) موکل ساخته که بر وی تا روز قیامت می‌‌گریند و چون خواهی قبر حسین(ع) را زیارت کنی، زیارت کن در حالی که غمگین و ناراحت و آشفته موی و گردآلود و گرسنه و تشنه باشی، زیرا حسین(ع) خود غمگین و اندوهگین و ژولیده و خاک آلود و گرسنه و تشنه کشته شد.

 

قَالَ الْحُسَیْنُ(ع): «أَنَا قَتِیلُ الْعَبْرَةِ لَا یَذْکُرُنِی مُؤْمِنٌ إِلَّا بَکَى»؛[6]

حسین بن على(ع) فرمود: من کشته‌‌ی اشکم. هیچ مؤمنى مرا یاد نمى‌‌‏کند مگر آنکه به خاطر مصیبتهایم گریه مى‌‌‏کند.

سَمِعْتُ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ(ع) یَقُولُ: «مَنْ دَمَعَتْ عَیْنَاهُ فِینَا دَمْعَةً لِدَمٍ سُفِکَ لَنَا أَوْ حَقٍّ نُقِصْنَاهُ أَوْ عِرْضٍ انْتُهِکَ لَنَا أَوْ لِأَحَدٍ مِنْ شِیعَتِنَا بَوَّأَهُ اللهُ تَعَالَى بِهَا فِی الْجَنَّةِ حُقُبا»؛[7]

امام صادق(ع): هر کس که چشمش در راه ما گریان شود، به خاطر خونى که از ما ریخته شده است، یا حقى که از ما گرفته‏‌‌اند، یا آبرویى که از ما یا یکى از شیعیان ما برده وهتک حرمت کرده‌‌‏اند، خداى متعال به همین سبب، او را در بهشت جاودان، براى ابد جاى مى‌‌‏دهد.

 

عَنْ أَبِی عَبْدِ اللهِ(ع) قَالَ: «مَنْ ذُکِرْنَا عِنْدَهُ فَفَاضَتْ عَیْنَاهُ وَ لَوْ مِثْلَ جَنَاحِ بَعُوضَةٍ [الذُّبَابِ‏] غُفِرَ لَهُ ذُنُوبُهُ وَ لَوْ کَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْر»؛[8]

امام صادق(ع): هر کس که ذکر مصیبت ما را بشنود و اشکش جاری شود، گر چه به اندازه بال مگسی باشد، خداوند گناهان او را می‌‌آمرزد، گرچه به اندازه کف دریا باشد.

 

قَالَ رَسُولُ الله(ص): «یَا فَاطِمَةُ کُلُّ عَیْنٍ بَاکِیَةٌ یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِلَّا عَیْنٌ بَکَتْ عَلَى مُصَابِ الْحُسَیْنِ فَإِنَّهَا ضاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ بِنَعِیمِ الْجَنَّةِ»؛[9]

پیامبرخدا(ص) فرمود: فاطمه جان! روز قیامت هر چشمى گریان است، مگر چشمى که در مصیبت و عزاى حسین گریسته باشد، که آن چشم در قیامت خندان است و به نعمتهاى بهشتى مژده داده مى‏‌‌شود.

عَنْ أَبِی الْحَسَنِ عَلِیِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا(ع) قَالَ: «کَانَ أَبِی(ع) إِذَا دَخَلَ شَهْرُ الْمُحَرَّمِ لَا یُرَى ضَاحِکاً وَ کَانَتِ الْکِئَابَةُ تَغْلِبُ عَلَیْهِ حَتَّى یَمْضِیَ مِنْهُ عَشَرَةُ أَیَّامٍ فَإِذَا کَانَ یَوْمُ الْعَاشِرِ کَانَ ذَلِکَ الْیَوْمُ یَوْمَ مُصِیبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُکَائِهِ وَ یَقُولُ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی قُتِلَ فِیهِ الْحُسَیْنُ(ع)»؛[10]

امام رضا(ع) فرمود: شیوه پدرم این بود که وقتی ماه محرم می‌‌شد، خنده نداشت و اندوه بر او غالب بود، تا روز دهم. روز دهم روز مصیبت و حزن و گریه‏‌‌اش بود و می‌‌فرمود در این روز حسین(ع) کشته شد.

 

عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ(ع) قَالَ: «مَا مِنْ عَبْدٍ قَطَرَتْ عَیْنَاهُ فِینَا قَطْرَةً أَوْ دَمَعَتْ عَیْنَاهُ فِینَا دَمْعَةً إِلَّا بَوَّأَهُ اللهُ بِهَا فِی الْجَنَّةِ حُقُباً»؛[11]

حسین بن على(ع) فرمود: هر کس در مصیبت ما چشمانش قطره‌‏اى اشک بریزد، خداوند او را در بهشت جاى مى‌‌‏دهد.


 

[1]. الأمالی الصدوق: 129.

[2]. جامع احادیث الشیعه12: 549.

[3]. جامع احادیث الشیعه12: 549.

[4]. کامل الزیارات: 100.

[5]. ثواب الأعمال و عقاب الأعمال: 88

[6]. کامل الزیارات: 109.

[7]. وسائل الشیعة‏14: 506.

[8]. کامل الزیارات: 103.

[9]. بحارالانوار44: 293.

[10]. أمالی الصدوق: 128.

[11]. الأمالی الطوسی: 117.


 



comment گل نوشته شما ()