سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

تبریک میلاد امام موسی کاظم(ع)
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ۸:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱ دی ۱۳٩۱
 

السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْإِمَامُ الصَّالِحُ السَّلامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا الْإِمَامُ الزَّاهِدُ

السَّلامُ عَلَیْکَ یَا مَوْلایَ مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُهُ

سالروز ولادت با سعادت هفتمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت،

حضرت امام موسی کاظم(ع)

بر نور چشمش امام زمان(ع) و تمام شیعیان مخصوصا شما دوستان عزیز تبریک و تهنیت باد.

در ادامه مطلب چند داستان بسیار زیبا و خواندنی از این امام همام تقدیم شما دوستان عزیز می‌شود.


اثبات امامت امام کاظم(ع) با آتش

مرحوم شیخ حرّ عاملى و راوندى و دیگران بزرگان آورده‌‌‌اند:

پس از آن که امام جعفر صادق(ع) به شهادت رسید، یکى از فرزندانش به نام عبداللّه(که بزرگترین فرزند حضرت بود) ادّعاى امامت کرد.

امام موسى کاظم(ع) دستور داد تا مقدار زیادى هیزم وسط حیاط منزلش جمع کنند؛ و سپس شخصى را به دنبال برادرش عبداللّه فرستاد تا او را نزد حضرت احضار نماید.

چون عبداللّه وارد شد، دید که جمعى از اصحاب و شیعیان سرشناس نیز در آن مجلس حضور دارند.

و چون عبداللّه کنار برادر خود امام کاظم(ع) نشست، حضرت دستور داد تا هیزمها را آتش بزنند؛ و با سوختن هیزمها، آتش زیادى تهیه گردید.

تمامى افراد حاضر در مجلس، در حیرت و تعجّب فرو رفته بودند و از یکدیگر مى‌‌پرسیدند که چرا امام موسى کاظم(ع) چنین کارى را در آن محلّ و مجلس انجام مى‌‌دهد.

آنگاه حضرت از جاى خود برخاست و جلو آمد و در وسط آتش نشست؛ و با افراد حاضر مشغول صحبت و مذاکره گردید.

پس از گذشت ساعتى، بلند شد و لباس‌‌هاى خود را تکان داد و آمد در جایگاه اوّلیه خود نشست و به برادرش عبداللّه فرمود: اگر گمان دارى که تو بعد از پدرت امام جعفر صادق(ع) امام و خلیفه هستى، بلند شو و همانند من در میان آتش بنشین.

عبداللّه چون چنان صحنه‌‌اى را دید و چنین سخنى را شنید، رنگ چهره‌‌اش دگرگون شد و بدون آنکه پاسخى دهد با ناراحتى برخاست و مجلس را ترک کرد.

(منبع: اثبات الهداة 3: 196)

سبز شدن میوه تازه در زمستان به امر امام(ع)

داود رقّى نقل می‌‌کند:

روزى به محضر مبارک امام جعفر صادق(ع) شرفیاب شدم و پس از عرض سلام در کنارى نشستم.

سپس فرزندش حضرت ابوالحسن موسى بن جعفر(علیهما السلام) وارد شد و از شدّت سردى هوا، لباس هاى خویش ‍ را به دور خود پیچیده بود.

همین که امام موسى کاظم(ع) نزد پدر آمد، امام صادق(ع) اظهار داشت: اى فرزندم ! در چه حالتى هستى؟

پاسخ داد: در سایه رحمت و پناه خداوند متعال هستم، و بعد از آن اظهار نمود: اى پدر! من مقدارى انگور و انار میل دارم؟

داود رقّى گوید: من با خود گفتم: چگونه حضرت در این فصل زمستان و سرماى شدید اشتها و میل به تناول این نوع میوه‌‌ها را دارد؟

ولى حضرت از افکار درونى من آگاه شد و فرمود: خداوند متعال بر هر چیز و هر کارى قدرت دارد.

و سپس به من فرمود: اى داود! بلند شو و برو داخل حیاط منزل ببین چه خبر است؛ و در باغ چه مى‌‌بینى؟

پس، از جاى خود برخاستم و به طرف حیاط حرکت کردم، همین که وارد حیاط شدم، با حالت تعجّب دیدم درخت انگور و انار پر از میوه است.

با دیدن این صحنه شگرف، بر اعتقاد و ایمانم افزوده شد؛ و با خود گفتم: اکنون به اسرار و علوم اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام آگاه گشتم و اعتقادم کامل گردید.

سپس مقدارى از انگور و تعدادى انار چیدم و چون وارد اتاق شدم حضرت موسى کاظم(ع) آن‌‌ها را از من گرفت و شروع به تناول نمود؛ و در ضمن اظهار داشت:

این از فضل پروردگار است، که ما خانواده عصمت و طهارت را بر آن اختصاص داده و گرامى داشته است.

(منیع: الخرایج والجرایح 2: 617)

بیان امام کاظم(ع) در مورد آفرینش عجیب انسان

مرحوم شیخ مفید(رحمة اللّه علیه) آورده است:

امام موسى بن جعفر(ع) فرمود: همانا خداوند متعال، دو جهان مرتبط با یکدیگر آفریده است، که یکى از آن‌‌ها عُلیا(بالا) و دیگرى سُفلى(پایین) مى‌‌باشد.

و آفرینش تشکیلاتى هر دو جهان را در انسان ایجاد نموده است.

همانطور که این جهان را کروى شکل آفریده است، همچنین سر انسان را نیز چون گنبد، کروى شکل قرار داده و موهاى سر انسان به منزله ستارگان؛ و چشمان او همانند خورشید و ماه؛ و مجراى تنفّس او را چون شمال و جنوب؛ و دو گوش انسان را چون مشرق و مغرب قرار داده است.

همچنین چشم بر هم زدن انسان، مانند جرقّه و برق، سخن و کلام او مانند رعد و صداى آسمانى، راه رفتن او همچون حرکت ستارگان سیّاره است.

همچنین نشست و نگاه انسان همانند إشراف ستارگان؛ و خواب انسان مانند هبوط آنها؛ و نیز مرگ او همانند فناء و نابودى آن ستارگان خواهد بود.

خداوند کریم در پشت انسان 24 مهره استخوانى همانند 24 ساعت شبانه روز، و درون او 30 روده به تعداد روزهاى ماه قرار داده است؛ و بدن او را متشکّل از 12 عضو به مقدار حدّاکثر حمل او در شکم مادر آفریده است.

و درون انسان چهار نوع آب وجود دارد که عبارتند از:

آب شور در چشمانش، تا در گرما و سرما محفوظ و سالم بماند.

آب تلخ در گوشهایش، تا جلوگیرى از ورود حشرات باشد.

آب مَنى در صلب و کمرش، تا او را از فساد و دیگر عوارض مصون و سالم نگه دارد.

آب صاف در دهان و زبانش، تا کمک در جهات مختلف دهان و درون باشد.

و به همین جهت هنگامى که حضرت آدم(ع) لب به سخن گشود، شهادت به یگانگى خداوند سبحان داد.

همچنین خداوند حکیم انسان را از نفس و جسم و روح آفرید، که به وسیله نفس، خواب‌‌هاى مختلف مى‌‌بیند؛ و جسمش مورد انواع بلاها و امراض گوناگون قرار مى‌‌گیرد، که در نهایت به خاک باز مى‌‌گردد؛ و روح تا زمانى که جسم بر روى زمین باشد، با او است و پس از آن جدا خواهد شد.

(منبع: اختصاص شیخ مفید :142)


 



comment گل نوشته شما ()