سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

دو کرامت از امام حسین(ع) به مناسبت اربعین
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ۱٠:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱٤ دی ۱۳٩۱
 

به مناسبت ایام اربعین حسینی، دو کرامت و معجزه بسیار زیبا و خواندنی از اباعبدالله الحسین(ع) را تقدیم عاشقان و محبان حضرتش می‌کنم. امیدوارم خداوند ما را از محبان واقعی و عملی حضرتش قرار دهد.

  • پودر و خمیر شدن ریگها و نقش أئمه أطهار(ع) بر آنها
  • سفارش پیامبر(ص) به زیارت حضرت و شفاعت در قیامت


پودر و خمیر شدن ریگها و نقش أئمّه أطهار(ع)

یکى از زنان دانشمند به نام أمّ سلیم -که به کتاب‌‌هاى آسمانى، مانند تورات و انجیل آشنایى کامل داشت- پس از آن که به محضر پیامبر اسلام و امیرالمؤمنین و امام مجتبى(علیهم السّلام) شرفیاب شد و معجزات و کراماتى از آن بزرگواران مشاهده کرد، حکایت نماید:

بعد از آن که به حضور حضرت أباعبداللّه الحسین(ع) رفتم و همان اوصاف و نشانه ها را که در کتب آسمانى خوانده بودم، در او مشاهده کردم.

ولى چون او کودکى خردسال بود، متحیّر شدم که چگونه از او نشانه امامت و معجزه، طلب نمایم.

در هر صورت، نزدیک آن حضرت که بر لبه سکوى مسجد نشسته بود وارد شدم و گفتم تو کیستى؟

فرمود: من گمشده تو هستم، اى امّ سلیم! من خلیفه أوصیاء خداوند هستم، من پدر -نُه- امام هدایت‌‌گر مى‌‌باشم.

من جانشین برادرم امام حسن مجتبى و خلیفه او هستم؛ و او خلیفه پدرم امام علىّ بن ابى طالب(ع) مى‌‌باشد؛ و او نیز جانشین و خلیفه رسول اللّه(ص) بود.

امّ سلیم گوید: من از گفتار و صراحت لهجه و بیان امام حسین(ع) در آن کودکى شگفت زده گشتم و گفتم: علامت و نشانه گفتار شما چیست؟

حضرت فرمود: چند عدد ریگ از روى زمین بردار و به من بده.

همین که چند عدد سنگریزه از روى زمین برداشتم و تحویل آن کودک عزیز دادم، آن‌‌ها را در کف دست‌‌هاى خود قرار داد و سائید تا آن که تبدیل به پودر شد و سپس آن‌‌ها را خمیر نمود؛ و انگشتر خود را بر آن زد و نقش انگشتر بر خمیر نمایان شد.

آنگاه خمیر را با همان حالت به من داد و فرمود: اى امّ سلیم! خوب در آن دقّت کن، ببین چه مى‌‌بینى؟

وقتى خوب دقّت کردم، اسامى مبارک حضرت رسول و امام علی و حسن و حسین و -نُه- فرزندش(صلوات اللّه علیهم) را به همان ترتیبى که در کتاب‌‌هاى آسمانى خوانده و دیده بودم، مشاهده کردم مگر نام جعفر و موسى(علیهماالسّلام) را.

پس به همین جهت بیش از حدّ تصوّر تعجّب کردم و با خود گفتم: چه نشانه‌‌ها و علامتهاى ارزشمند و عظیمى برایم آشکار گشت و اظهار داشتم: اى سرورم! چنانچه ممکن باشد علامتى دیگر برایم آشکار گردان.

امام حسین(ع) تبسّمى نمود و از جاى برخاست و ایستاد؛ و آنگاه دست راست خود را به سمت آسمان بالا برد که دیدم که دست مبارکش همانند عمود و ستونى نورانى آسمانها را شکافت و از چشم من ناپدید شد!

بعد از آن فریادى کشیدم و بیهوش روى زمین افتادم.

و پس از لحظه‌‌اى که به هوش آمدم، و چشمهاى خود را گشودم، دیدم دسته‌‌اى از گل یاس در دست دارد و آن را بر صورت و بینى من گذارد، که تا امروز که سال‌‌هاى سال از آن گذشته است هنوز بوى آن گل یاس برایم باقى مانده است.

بعد از آن گفتم: اى سرور من! وصىّ و خلیفه بعد از شما کیست؟

حضرت فرمود: هر که همانند من و گذشتگانم بتوانند چنین کراماتى را انجام دهد.

(منبع: بحارالانوار25: 187)

سفارش پیامبر(ص) به زیارت حضرت و شفاعت در قیامت

مرحوم قطب الدّین راوندى در کتاب «الخرائج و الجرائح» نقل کرده است:

روزى پیامبر اسلام(ص) در محلّى نشسته بود و اطراف آن بزرگوار، امام علىّ، حضرت فاطمه، حسن و حسین(علیهم السّلام) گرد آمده بودند.

در این هنگام، رسول خدا(ص) به ایشان خطاب کرد و فرمود: چگونه‌‌اید در آن هنگامى که هر یک از شما از یکدیگر جدا و پراکنده گردد؛ و قبر هر یک در گوشه‌‌اى از زمین قرار گیرد؟

حسین(ع) لب به سخن گشود و اظهار داشت: یا رسول اللّه! آیا به مرگ طبیعى مى‌‌میریم، یا آن که کشته خواهیم شد؟

حضرت رسول(ص) در پاسخ فرمود: اى پسرم! شما مظلومانه کشته خواهید شد.

و سپس افزود: و فرزندان شما در روى زمین پراکنده خواهند شد.

حسین(ع) سؤال نمود: یا رسول اللّه! چه کسى ما را خواهد کشت؟

حضرت رسول خدا(ص) در پاسخ فرمود: شرورترین افراد، شما را به قتل مى‌‌رسانند.

حسین(ع) همچنین سؤال کرد: آیا کسى به زیارت قبور ما خواهد آمد؟

رسول خدا(ص) فرمود: آرى، عدّه‌‌اى از - مردان و زنان- امّت، جهت زیارت شما بر سر قبور شما مى‌‌آیند، و با آمدنشان بر مزار شما، مرا خوشحال مى‌‌نمایند.

و چون قیامت بر پا شود من در صحراى محشر حاضر خواهم شد، و آنها را که به زیارت قبور شما آمده باشند شفاعت مى‌‌کنم؛ و از شداید و سختى‌‌هاى قیامت نجاتشان خواهم داد.

(منبع: بحارالانوار18: 120)

 


 



comment گل نوشته شما ()