سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

احادیث هفته دویست و سی و دوم
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱٦ خرداد ۱۳٩٢
 

عنوان احادیثی که این هفته تقدیم دوستان عزیز می‌شود از این قرار است:

  • احادیثی بسیار زیبا و گرانبها از پیامبر خدا؛ حضرت محمد(صلّی الله علیه و آله)

خداوند به ما توفیق معرفت، عبادت و عمل به دستوراتش عنایت فرماید. آمین


 

قَالَ رَسُولُ اللهِ(ص):

«مَنْ تَوَلّى عَمَلاً وَ هُوَ یَعْلَمُ أنَّهُ لَیْسَ لَهُ بِأهْلٍ، فَلْیتُبَّوَءُ مَقْعَدُهُ مِنَ النّار»؛[1]

پیامبر خدا(ص) فرمود:

هر که ریاست و مسئولیتی را بپذیرد و بداند که أهلیّت آن را ندارد، ـ در قبر و قیامت ـ جایگاه او پر از آتش خواهد شد.

 

«ثَلَاثَةٌ أَخَافُهُنَّ عَلَى أُمَّتِی الضَّلَالَةُ بَعْدَ الْمَعْرِفَةِ وَ مَضَلَّاتُ الْفِتَنِ وَ شَهْوَةُ الْفَرْجِ وَ الْبَطْن»؛[2]

سه چیز است که از آنها براى امّت خود احساس خطر مى‌‌کنم:

1. گمراهى، بعد از آن که هدایت و معرفت پیدا کرده باشند.

2. گمراهى‌‌ها و لغزشهاى به وجود آمده از فتنه‌‌‌ها.

3. شکم پرستی و شهوت پرستى.

 

«یُؤْتَى الرَّجُلُ فی قَبْرِهِ بِالْعَذابِ، فَإذا اُتِیَ مِنْ قِبَلِ رَأسِهِ دَفَعَتْهُ تِلاوَةُ الْقُرْآنِ، وَ إذا اُتِیَ مِنْ قِبَلِ یَدَیْهِ دَفَعَتْهُ الصَّدَقَةُ، وَ إذا اُتِیَ مِنْ قِبَلِ رِجْلَیْهِ دَفَعَهُ مَشْیُهُ إلىَ الْمَسْجِدِ»؛[3]

هنگامى که بدن مرده را در قبر قرار می‌‌دهند، چنانچه عذاب از بالاى سر بخواهد وارد شود، «تلاوت قرآنش» مانع عذاب مى‌‌گردد، و چنانچه از مقابل وارد شود، «صدقه و کارهاى نیک» مانع آن مى‌‌باشد و چنانچه از پائین پا بخواهد وارد گردد، «رفتن به سوى مسجد» مانع آن خواهد گشت.

 

«مَنْ وَجَدَ کِسْرَةً أَوْ تَمْرَةً فَأَکَلَهَا لَمْ یُفَارِقْ جَوْفَهُ حَتَّى یَغْفِرَ اللهُ لَه»؛[4]

هر کس تکّه‌‌اى نان یا دانه‌‌اى خرما روی زمین ببیند، و آن را بردارد و میل کند، آن خرده نان از شکمش خارج نشده، در حالی که خدا او را آمرزیده است.

 

«یَأْتِی عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ الصَّابِرُ فِیهِ عَلَى دِینِهِ مِثْلُ الْقَابِضِ عَلَى الْجَمْرِ بِکَفِّهِ»؛[5]

زمانى بر مردم خواهد آمد که صبر نمودن برای انجام مسائل دین و عمل به دستورات آن، همانند در دست گرفتن آتش گداخته است.


 

[1]. تاریخ إلاسلام، ج 101ـ120، ص 285.

[2]. أمالی المفید: 111.

[3]. مسکّن الفؤاد:50.

[4]. أمالی الصدوق: 299.

[5]. مکارم الأخلاق: 450.


 



comment گل نوشته شما ()