سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

پاسخی قاطع به علت فضیلت گریه بر امام حسین(ع)
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ۸:٢٠ ‎ق.ظ روز ۱٥ آذر ۱۳٩٢
 

اگر روایاتی که در ایام عزاداری اباعبدالله الحسین(ع) در وبلاگ نوشتم را دیده باشید،( اینجا - اینجا - اینجا - اینجا ) در روایات متعدد، فضائل بسیار عظیم و عجیبی برای گریه بر مصائب امام حسین(ع) وارد شده است.

گریه بر امام حسین (ع)

شاید برای برخی این سؤال پیش آید که چرا برای گریه بر مصیبت امام حسین(ع) چنین فضیلت عظیمی قرار داده شده است، که یک قطره اشک باعث آمرزش تمام گناهان می‌‌شود.

در ادامه مطلب پاسخ این سوال را بخوانید.


سید بحر العلوم(ره)[یکی از مراجع و علمای بزرگ شیعه] روزی به قصد تشرّف به سامرا تنها به راه افتاد.

در بین راه درباره فضائل بسیار عظیم گریه بر مصائب امام حسین(ع) و این مسأله که «گریه بر امام حسین(ع) گناهان را می‌‌آمرزد» فکر می‏‌کرد.

همان وقت متوجه شد که شخص عربی، سوار بر اسب به او رسید و سلام کرد.

بعد در لحظه‏‌ای پرسید: جناب سید! درباره چه چیز به فکر فرو رفته‏‌‌ای و در چه اندیشه‌‌ای؟ اگر مسأله علمی است مطرح کنید، شاید من پاسخش را بدانم.

سید بحرالعلوم فرمود: در این‌‏باره فکر می‏‌کنم که چطور می‏‌‌شود خدای تعالی این همه ثواب به زائران و گریه کنندگان بر حضرت سیدالشهدا(ع) می‏دهد؛ مثلاً در هر قدمی که در راه زیارت بر می‏دارد، ثواب یک حج و یک عمره در نامه عملش نوشته می‏‌‌شود و برای یک قطره اشک، تمام گناهان صغیره و کبیره‏‌‌اش آمرزیده می‏‌‌شود؟!!

آن سوار عرب فرمود: تعجب نکن! من برای شما مثالی می‏‌‌آورم تا مشکل حل شود.

سلطانی به همراه درباریان خود به شکار می‏‌‌رفت. در شکارگاه از همراهیانش دور افتاد و به سختی فوق العاده‏‌‌ای افتاد و بسیار گرسنه شد. خیمه‌‌‌ای را دید و وارد آن جا شد.

در آن سیاه چادر، پیرزنی را با پسرش دید. آنان در گوشه خیمه بز شیرده‏‌‌ای داشتند، و از راه مصرف شیر این بز، زندگی خود را می‏‌‌گذراندند. وقتی سلطان وارد شد، او را نشناختند؛ ولی برای پذیرایی از مهمان، آن بز را سر بریده و کباب کردند؛ زیرا چیز دیگری برای پذیرایی نداشتند.

سلطان شب را همان جا خوابید و روز بعد، از ایشان جدا شد و خود را به درباریان رسانید و جریان را برای اطرافیان نقل کرد.

در نهایت از ایشان سؤال کرد: اگر بخواهم پاداش مهمان نوازی پیرزن و فرزندش را داده باشم، چه عملی باید انجام دهم؟

یکی از حاضران گفت: به او صد گوسفند بدهید. دیگری که از وزیران بود، گفت: صد گوسفند و صد اشرفی بدهید. یکی دیگر گفت: فلان مزرعه را به ایشان بدهید.

سلطان گفت: هر چه بدهم کم است؛ زیرا اگر سلطنت و تاج و تختم را هم بدهم، تازه مقابله به مثل کرده‏‌‌ام؛ چون آنان هر چه را که داشتند به من دادند. من هم باید هر چه را که دارم، به ایشان بدهم تا مقابله به مثل شود.

بعد سوار عرب فرمود: جناب بحرالعلوم! حضرت سیدالشهدا(ع)، هر چه از مال و منال، اهل و عیال، پسر و برادر، دختر و خواهر و سر و پیکر داشت، همه را در راه خدا داد.

پس اگر خداوند به زائران و گریه کنندگان، آن همه اجر و ثواب بدهد، نباید تعجب کرد؛ -چون خدا که خدائیش را نمی‏‌‌تواند به سیدالشهدا(ع) بدهد- پس هر کاری که می‏تواند، انجام می‏دهد؛ یعنی، با صرف نظر از مقامات عالی خودش، به زائران و گریه کنندگان آن حضرت، درجاتی عنایت می‏کند. در عین حال اینها را جزای کامل برای فداکاری آن حضرت نمی‌‌داند.

چون شخص عرب این مطالب را فرمود، از نظر سید بحر العلوم غایب شد.

(منبع: العبقری الحسان، ج 1، ص 119، س 11.)

تذکر مهم:

لازم به ذکر است که روایاتی که در فضیلت گریه بر مصائب امام حسین(ع) وارد شده، برای افرادی است که از روی عمد و عناد و لجاجت گناه نکرده و نکنند، و الا اگر انسان از روی عمد و با توجه به معصیت خدا و لجاجت گناه کند، گریه بر اباعبدالله(ع) اثری در بخشش آن گناهان نخواهد داشت. چنانکه در روایات متعدد از ائمه(ع) به این مطلب تذکر داده شده است.


 



comment گل نوشته شما ()