سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

احادیث هفته دویست و شصت و دوم
نویسنده : عبدالله حقدوست - ساعت ۸:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱٠ دی ۱۳٩٢
 

عنوان احادیثی که این هفته تقدیم دوستان عزیز می‌شود از این قرار است:

  • بدترین افراد از دیدگاه رسول خدا(ص)
  • موعظه‌‌های سعادت‌‌بخش و نجات دهنده امام حسن مجتبی(ع)
  • تعریف امام رضا(ع) از توکّل بر خدا

خداوند به ما توفیق معرفت، عبادت و عمل به دستوراتش عنایت فرماید. آمین


شهادت پیامبر

بدترین افراد از دیدگاه رسول خدا(ص)

قَالَ رَسُولُ الله(ص): «إِنَّ لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ شَرَفاً وَ إِنَّ شَرَفَ الْمَجَالِسِ مَا اسْتُقْبِلَ بِهِ الْقِبْلَةُ. مَنْ أَحَبَّ أَنْ یَکُونَ أَعَزَّ النَّاسِ فَلْیَتَّقِ اللهَ وَ مَنْ أَحَبَّ أَنْ یَکُونَ أَقْوَى النَّاسِ فَلْیَتَوَکَّلْ عَلَى اللهِ وَ مَنْ أَحَبَّ أَنْ یَکُونَ أَغْنَى النَّاسِ فَلْیَکُنْ بِمَا فِی یَدِ اللهِ أَوْثَقَ مِنْهُ بِمَا فِی یَدِهِ.

ثُمَّ قَالَ أَ لَا أُنَبِّئُکُمْ بِشِرَارِ النَّاسِ؟

قَالُوا بَلَى یَا رَسُولَ اللهِ.

قَالَ مَنْ نَزَلَ وَحْدَهُ وَ مَنَعَ رِفْدَهُ وَ جَلَدَ عَبْدَهُ.

أَ لَا أُنَبِّئُکُمْ بِشَرٍّ مِنْ ذَلِکَ؟ قَالُوا بَلَى یَا رَسُولَ اللهِ.

قَالَ مَنْ لَا یُقِیلُ عَثْرَةً وَ لَا یَقْبَلُ مَعْذِرَةً.

ثُمَّ قَالَ أَ لَا أُنَبِّئُکُمْ بِشَرٍّ مِنْ ذَلِکَ؟

قَالُوا بَلَى یَا رَسُولَ اللهِ.

قَالَ مَنْ لَا یُرْجَى خَیْرُهُ وَ لَا یُؤْمَنُ شَرُّهُ.

ثُمَّ قَالَ أَ لَا أُنَبِّئُکُمْ بِشَرٍّ مِنْ ذَلِکَ؟ قَالُوا بَلَى یَا رَسُولَ اللهِ.

قَالَ مَنْ یُبْغِضُ النَّاسَ وَ یُبْغِضُونَه‏»؛[1]

رسول خدا(ص) فرمود:

به راستى براى هر چیزى شرافتى است و شرافت مجالس رو به قبله بودن آنهاست.

آن که دوست دارد عزیزترین مردم باشد باید تقوا داشته باشد و هر که می‌‌خواهد نیرومندترین مردم باشد باید بر خدا توکّل کند و هر که می‌‌خواهد توانگرترین و بی‌‌نیازترین مردم باشد باید به آنچه نزد خداست اعتمادش بیشتر باشد از آنچه خود دارد.

سپس فرمود: آیا بدترین مردم را به شما معرفى نکنم؟

گفتند: آرى، اى رسول خدا(ص) معرفى فرما.

حضرت فرمود: آن کس که تنها منزل گیرد، از هدیه و بخشش دریغ نماید و بنده خویش را تازیانه زند.

آنگاه فرمود: آیا به بدتر از این آگاهتان نسازم؟

عرض کردند: چرا، اى پیامبرخدا(ص).

حضرت فرمود: کسى است که خطائى را نبخشد و عذر و پوزشى نپذیرد.

سپس فرمود: آیا به بدتر از این شما را آگاه نکنم؟

عرض کردند: چرا، اى رسول خدا(ص).

حضرت فرمود: کسى است که به خیرش امید نیست و از شرّش امانی نیست.

باز فرمود: به بدتر از این شما را خبردار نسازم؟

گفتند: چرا، اى رسول خدا(ص).

حضرت فرمود: کسى است که با مردم دشمنی کند و مردم با او دشمنی کنند.

 شهادت امام حسن

موعظه‌‌های سعادت‌‌بخش و نجات دهنده امام حسن مجتبی(ع)

قَالَ أَبُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیٍّ(ع‏): «اعْلَمُوا أَنَّ اللهَ لَمْ یَخْلُقْکُمْ عَبَثاً وَ لَیْسَ بِتَارِکِکُمْ سُدًى کَتَبَ آجَالَکُمْ وَ قَسَمَ بَیْنَکُمْ مَعَایِشَکُمْ لِیَعْرِفَ کُلُّ ذِی لُبٍّ مَنْزِلَتَهُ وَ أَنَّ مَا قُدِّرَ لَهُ أَصَابَهُ وَ مَا صُرِفَ عَنْهُ فَلَنْ یُصِیبَهُ قَدْ کَفَاکُمْ مَئُونَةَ الدُّنْیَا وَ فَرَغَکُمْ لِعِبَادَتِهِ وَ حَثَّکُمْ عَلَى الشُّکْرِ وَ افْتَرَضَ عَلَیْکُمُ الذِّکْرَ وَ أَوْصَاکُمْ بِالتَّقْوَى وَ جَعَلَ التَّقْوَى مُنْتَهَى رِضَاهُ وَ التَّقْوَى بَابُ کُلِّ تَوْبَةٍ وَ رَأْسُ کُلِّ حِکْمَةٍ وَ شَرَفُ کُلِّ عَمَلٍ بِالتَّقْوَى فَازَ مَنْ فَازَ مِنَ الْمُتَّقِین»؛[2]

امام حسن مجتبی(ع) فرمود:

بدانید که همانا خدایتان شما را بیهوده نیافریده، و سرخود رها نکرده است. مدّت عمر شما را نوشته و روزى شما را میانتان قسمت کرده تا هر خردمندى جایگاه خود را بشناسد و بداند آنچه براى او مقدّر و معیّن شده، نصیب او خواهد شد و آنچه از آن او نیست نصیبش نخواهد شد.

خداوند هزینه دنیایتان را به عهده گرفته و شما را براى عبادت خویش فراغت ارزانى داشته و به سپاسگزارى تشویق فرموده و نماز را بر شما واجب نموده و به تقوى سفارش کرده و تقوى را نهایت رضایت و خرسندى خویش قرار داده است.

تقوى درب هر توبه و رأس هر حکمت و مایه شرافت هر رفتارى است.

هر که به کامیابی واقعی نائل گردیده در اثر تقوى بوده است.

 شهادت امام رضا

تعریف امام رضا(ع) از توکّل بر خدا

سَأَلَهُ(أَباالْحَسَنِ الرِّضَا"ع"‏) رَجُلٌ عَنْ قَوْلِ اللهِ «وَ مَنْ یَتَوَکَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ»؟

فَقَالَ(ع): «التَّوَکُّلُ دَرَجَاتٌ مِنْهَا أَنْ تَثِقَ بِهِ فِی أَمْرِکَ کُلِّهِ فِیمَا فَعَلَ بِکَ فَمَا فَعَلَ بِکَ کُنْتَ رَاضِیاً وَ تَعْلَمَ أَنَّهُ لَمْ یَأْلُکَ خَیْراً وَ نَظَراً وَ تَعْلَمَ أَنَّ الْحُکْمَ فِی ذَلِکَ لَهُ فَتَتَوَکَّلَ عَلَیْهِ بِتَفْوِیضِ ذَلِکَ إِلَیْهِ وَ مِنْ ذَلِکَ الْإِیمَانُ بِغُیُوبِ اللهِ الَّتِی لَمْ یُحِطْ عِلْمُکَ بِهَا فَوَکَلْتَ عِلْمَهَا إِلَیْهِ وَ إِلَى أُمَنَائِهِ عَلَیْهَا وَ وَثِقْتَ بِهِ فِیهَا وَ فِی غَیْرِهَا»؛[3]

مردى از امام رضا(علیه السّلام) درباره معنای این سخن خداوند پرسید که: «و هر که بر خدا اعتماد کند او براى وى بس است».

امام(علیه السّلام) فرمود: توکل مراتبى دارد:

یکى از مراتب این است که در همه کار خویش در آنچه با تو کند به او اطمینان کنى و هر کارى که انجام دهد خرسند باشى و بدانى که او در نیکى و رعایت حال تو کوتاهى نفرموده و بدانى که دستور دهى در این کار، از آن اوست، پس با وانهادن همه کارهایت به خداوند، به وى توکل نمایى.

یکى دیگر از مراتب این باشد که به امور غیبى خداوند که دانش تو آن امور را در برنگیرد باور داشته باشى، پس آگاهى از امور غیبى را به خداوند و امناء او واگذاری و به خداوند در آن و در غیر آن اعتماد داشته باشى.


 

[1]. تحف العقول: 27.

[2]. تحف العقول: 232.

[3]. تحف العقول: 443.


 



comment گل نوشته شما ()