سلام.خوش آمدید*** دوست گرامی؛ توصیه می‌‌‌کنم اگر اولین دیدار شما از این وبلاگ است، «حتما» ابتدا پست ثابت(اولین پست) را بخوانید.*** جدیدترین مطالب وبلاگ را، بعد از این پست دنبال کنید. ***با نظرات ارزشمند خود، زینت بخش وبلاگ باشید.*** موفق و منصور باشید

برای همه مفیده

مناجات خداوند متعال در شب معراج(بخش اول)
نویسنده : عبدالله حق دوست - ساعت ۸:۳٠ ‎ب.ظ روز ٢۱ فروردین ۱۳٩۳
 

در معراجی که پیامبر خدا(ص) داشت، مطالبی را خداوند متعال به ایشان فرمودند که خواندن و دقت در آنها واقعا در آینده و سرنوشت انسان تأثیرگذار است.

حدیث معراج

 

از آنجا که این حدیث، طولانی، مفصل و دارای مضامین بسیار والا و بالایی است؛ آن را در پنج قسمت ارائه می‌‌کنم که استفاده برای دوستان نیز راحت تر باشد. در این پست؛ بخش اول از پنج بخش آن را تقدیم دوستان ارجمند می‌‌کنم.

امیدوارم ضمن صرف اندکی وقت، در آنها دقت کنیم تا بهره کافی ببریم.


ابتدا به عنوان مقدمه این مطلب را عرض می‌‌کنم که «معراج»، از حوادث بزرگى است که در دفتر زندگى پر افتخار پیامبر اسلام(صلّى الله علیه وآله وسلم) به ثبت رسیده است. معراج از پیچیده ترین مسائلى است که مباحث علمى و فکرى فراوانى را برانگیخته است. قرآن کریم دوبار از معراج یاد کرده است:

1 - سُبْحانَ الَّذِی أسْرى بِعَبْدِهِ لَیْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الأقْصَى الَّذی بارَکْنا حَوْلَهُ لِنُرِیَهُ مِنْ آیاتِنا.

2- لَقَدْ رَآى مِنْ آیاتِ رَبِّهِ الْکُبْرى.

و امّا روایات در این مورد به حدّ تواتر رسیده است و صرف نظر از اختلافاتى که در جزئیات این سفر آسمانى دارند، موجب یقین در تحقق این امر عظیم مى‌‌‌‌گردند. البته در روایات معراج جمله‌‌هاى پیچیده و اسرارآمیزى وجود دارد که کشف معنا و محتواى آن آسان نیست.

در بررسى جریان معراج به روایاتى برخورد مى‌‌کنیم که مطالب دلنشینى را نقل مى‌‌کنند که در آن شب ملکوتى از مصدر عزّت(جَلَّ جَلالُهُ) خطاب به رسول اکرم(صلّى الله علیه وآله وسلم) صادر شده است و عنوان «مناجات در شب معراج» را به خود گرفته است.

در آغاز این خطاب ها کلمه یا اَحْمَد وجود دارد که نام آسمانى آن حضرت است، در مقابل محمّد، نام زمینى آن بزرگوار. در این مناجات، معارف بلندى نهفته است که در آن اوج آسمان‌‌ها بسان خود آسمانها در اوج است. و براى زمینیان از رهاوردهاى عظیم این معراج مقدّس محسوب مى‌‌‌‌گردد.

این مناجات در کتاب بحارالانوار، جلد 77، صفحه 21 موجود است که چون علامه مجلسى(رضوان الله علیه) از ارشاد القلوب دیلمى، باب 54 نقل نموده به همان مدرک مراجعه و استنساخ گردیده است و اگر تفاوتى در جملات دیده مى‌‌‌‌شود به همین دلیل است.

 

برترین اعمال

رُوِیَ عَنْ أَمِیرِالْمُؤْمِنیِنَ علیه‌‌السلام: إنَّ النَّبِیَّ صَلَّى اللهُ عَلَیْهِ وَآلِهِ سَألَ رَبَّهُ فِی لَیْلَةِ الْمِعْراجِ فَقالَ: یا رَبِّ! أیُّ الاْعْمالِ أفْضَلُ؟ فَقالَ اللهُ عَزَّ وَجَلَّ: لَیْسَ شَیْءٌ عِنْدِی أفْضَلَ مِنَ التَّوَکُّلِ عَلَیَّ وَالرِّضا بِما قَسَمْتُ؛

از امیرمؤمنان(علیه‌‌السلام) روایت شده است که: پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله وسلم) در شب معراج از پروردگارش پرسید: پروردگارا! برترین و شریفترین کارها کدام است؟

خداوند عزّوجلّ در پاسخ فرمود: هیچ عملى نزد من بالاتر از «توکل بر من» و «راضى بودن به آنچه که من قسمت کرده ام»، نیست.

شایستگان محبّت خداوند

یا مُحَمَّدُ! وَجَبَتْ مَحَبَّتِی لِلْمُتَحابِّینَ فِیَّ، وَوَجَبَتْ مَحَبَّتِی لِلْمُتَواصِلِینَ فِیَّ وَوَجَبَتْ مَحَبَّتِی لِلْمُتَوَکِّلِینَ عَلَیَّ، وَ لَیْسَ لِمَحَبَّتِی عَلَمٌ وَلا نِهایَةٌ، وَ کُلَّما رَفَعْتُ لَهُمْ عَلَماً وَضَعْتُ لَهُمْ عَلَماً. اُولئِکَ الَّذِینَ نَظَرُوا إلَى الْمَخْلُوقِینَ بِنَظَرِی إلَیْهِمْ وَلَمْ یَرْفَعُوا الْحَوائِجَ إلَى الْخَلْقِ. بُطُونُهُمْ خَفِیفَةٌ مِنْ أکْلِ الْحَرامِ. نَعِیمُهُمْ فِی الدُّنْیا ذِکْرِی وَمَحَبَّتِی وَرِضائِی عَنْهُمْ.

اى محمد! محبّت من شامل کسانى است که به خاطر من محبّت مى‌‌‌‌کنند، و به خاطر من عطوفت و مهربانى مى‌‌‌‌کنند، و به خاطر من با دیگران مى‌‌‌‌پیوندند، و محبّت من شامل کسانى است که بر من توکّل مى‌‌‌‌کنند.

و براى محبت من نه نشانه مخصوصى است و نه پایان و نهایتى. هرگاه که یک نشانه را از سر راه محبوبان خویش بر دارم نشانه دیگرى را قرار خواهم داد. اینان کسانى هستند که به مردم به همان گونه که من نگاه مى‌‌‌‌کنم، مى‌‌‌‌نگرند و دست نیاز به سوى خلق دراز نمى‌‌کنند. شکم آنها از مال حرام خالى است. خوشى و کامرانى آنها در دنیا ذکر و محبّت و رضایت من از ایشان است.

پارساترین مردمان

یا أحْمَدُ! إنْ أحْبَبْتَ أنْ تَکُونَ أوْرَعَ النّاسِ فَازْهَدْ فِی الدُّنْیا وَارْغَبْ فِی الاْخِرَةِ. فَقالَ: یا إلهی! کَیْفَ أزْهَدُ فِی الدُّنْیا؟ فقالَ: خُذْ مِنَ الدُّنْیا حَفْناً مِنَ الطَّعامِ وَالشَّرابِ وَاللِّباسِ وَلا تَدَّخِر لِغَد وَدُمْ عَلى ذِکْرِی. فَقالَ: یا رَبِّ! کَیْفَ أدُومُ عَلى ذِکْرِکَ؟ فَقالَ: بِالْخَلْوَةِ عَنِ النّاسِ وَبُغْضِکَ الْحُلْوَ وَالْحامِضَ وَفَراغِ بَطْنِکَ وَبَیْتِکَ مِنَ الدُّنْیا.

اى احمد! اگر دوست دارى که پارساترین مردمان باشى، نسبت به دنیا زهد پیشه کن و نسبت به آخرت رغبت داشته باش.

پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) گفت: خداوندا! چگونه نسبت به دنیا زهد بورزم؟

خداوند فرمود: از خوراک و آشامیدنى و پوشاک دنیا به اندازه خیلى کم (دو کف دست) استفاده کن و براى فردا چیزى ذخیره مکن و همواره به یاد من باش.

پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) پرسید: خداوندا! چگونه همواره به یاد تو باشم؟

خداوند فرمود: با دورى از مردم و کینه نسبت به ترش و شیرین و خالى نگهداشتن شکم و خانه از دنیا.

دورى از خوى بچگانه

یا أحْمَدُ! اِحْذَرْ أنْ تَکُونَ مِثْلَ الصَّبِیِّ إذا نَظَرَ إلَى الاْخْضَرِ وَالاْصْفَرِ أحَبَّهُ وَإذا أُعْطِیَ شَیْئاً مِنَ الْحُلْوِ وَالْحامِضِ اِغْتَرَّ بِهِ.

اى احمد! بپرهیز از اینکه مانند بچّه باشى که هرگاه به سبز و زرد نظر مى‌‌‌‌افکند، به آنها دل مى‌‌‌‌بندد و یا ترش و شیرین در اختیارش قرار مى‌‌‌‌گیرد، نسبت به آن فریفته مى‌‌‌‌شود.

عوامل تقرب به پروردگار

فَقالَ: یارَبِّ! دُلَّنِی عَلى عَمَل أتَقَرَّبُ بِهِ إِلَیْکَ. قالَ: اجْعَلْ لَیْلَکَ نَهاراً وَنَهارَکَ لَیْلاً. قالَ: یارَبِّ! کَیْفَ ذلِکَ؟ قَالَ: اجْعَلْ نَوْمَکَ صَلاةً وَطَعامَکَ الْجُوعَ. یا أحْمد! وَعِزَّتی وَجَلالِی ما مِنْ عَبْد ضَمِنَ لِی بِأَرْبَعِ خِصال إِلاّ أدْخَلْتُهُ الْجَنّةَ، یَطْوِی لِساَنهُ فَلا یَفْتَحُهُ إِلاّ بِما یَعْنِیهِ وَیَحْفَظُ قَلْبَهُ مِنَ الْوَسْواسِ وَیَحْفَظُ عِلْمی وَنَظَری إِلَیْهِ وَتَکُونُ قُرَّةُ عَیْنَیْهِ الْجُوعُ.

پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلّم) عرض کرد: خداوندا! مرا راهنمایى کن که با چه کارى به تو تقرّب جویم؟ خداوند فرمود: شب خود را روز و روز خود را شب قرار بده.

عرض کرد: چگونه چنین کنم؟

فرمود: خوابت را نماز و غذایت را گرسنگى قرار بده.

اى احمد! به عزّت و جلالم سوگند که هر بنده‌‌اى که چهار صفت را براى من ضمانت کند، من نیز او را به بهشت وارد مى‌‌‌‌کنم:

زبانش را در کام بپیچد و حرف نزند مگر آنکه آن سخن براى او مفید و ثمر بخش باشد.

قلب خود را از وسوسه هاى اهریمنى حفظ کند.

همواره بیاندیشد که من به او آگاه و بر کارهایش ناظر هستم.

و گرسنگى، نور چشمانش باشد (گرسنگى را دوست بدارد).

منتظر بخش دوم باشید


بخش دوم را اینجا بخوانید

بخش سوم را اینجا بخوانید

بخش چهارم را اینجا بخوانید

بخش پنجم را اینجا بخوانید


 



comment گل نوشته شما ()