اهمیت روز مباهله در اسلام

مباهله چیست؟

مباهله، عملی است برای اثبات حقانیت که در آن دو طرفی که ادعای حقانیت دارند برای همدیگر تقاضای لعن و نفرین الهی می‌کنند تا کسی که حق نیست دچار لعن و نفرین الهی شود.

این واژه در تاریخ اسلام به ماجرایی اشاره دارد که طی آن، پیامبر خدا(ص) پس از مناظره با مسیحیانِ نجران، پیشنهاد مباهله داد و آنان پذیرفتند؛ ولی در روز موعود از این کار خودداری کردند.

بنابر اعتقادات شیعی، جریان مباهله پیامبر خدا(ص) نه تنها نشانگر حقّانیّت اصل دعوت پیامبراست، بلکه بر فضیلت ویژه همراهان او در این ماجرا دلالت می‌کند، چنانچه امام علی(ع) را به منزله جان پیامبر معرفی می‌کند.

واقعه مباهله در روز ٢۴ ذی الحجّه، سال نهم هجری، روی داد و قرآن در آیه ۶۱ سوره آل عمران به آن اشاره کرده است.

احتجاج امام رضا(ع) به واقعه مباهله

روزی مأمون به امام رضا(ع) عرض کرد: بزرگترین فضیلت امیرالمؤمنین(ع) را که قرآن بر آن دلالت دارد، به من خبر ده.

حضرت فرمود: فضیلتی که در مباهله است؛ زیرا خداوند عزوجل می‌‌فرماید:

«إِنَّ مَثَلَ عیسى عِنْدَ اللهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ * الْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلا تَکُنْ مِنَ الْمُمْتَرینَ * فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَى الْکاذِبینَ»(آل عمران:61)؛

«مثل عیسی نزد خداوند مانند آدم است که او را از خاک خلق کرد و به او گفت «باش» و او هم به وجود آمد. هر کس بعد از آنچه از علم برایت آمده با تو مخاصمه کرد بگو بیایید پسرانمان و پسرانتان و زنانمان و زنانتان و خودمان و خودتان را فرا بخوانیم. سپس مباهله کنیم و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم».

پیامبر(ص)، حسن و حسین(علیهما السلام) را فراخواند که به حُکم قرآن پسران او حساب شدند، و فاطمه(س) را فراخواند که آن حضرت، مصداق زنانِ مذکورِ او در آیه حساب شد.

سپس أمیرالمؤمنین(ع) را فراخواند که به حکم خدای عزوجل، نفس پیامبر(ص) قرار داده شد.

این مطلب هم ثابت است که هیچیک از مخلوقات خدای تعالی از پیامبر(ص) بالاتر و افضل نیست.

بنابراین به حکم خدای عزوجل باید کسی از نفس رسول الله(ص) [یعنی امیرالمؤمنین(ع)] بالاتر نباشد.

مأمون پرسید: شاید منظور از «أنفسنا» در آیه، خود حضرت رسول خدا(ص) باشد.

امام رضا(ع) فرمود:

این صحیح نیست، زیرا دعوت کننده همیشه شخص دیگری را فرا می‌‌خواند و معنی ندارد که خود را فرابخواند.

در مباهله هم می‌‌بینیم که پیامبر(ص) فقط یک نفر مرد را فراخوانده و او أمیرالمؤمنین(ع) است.

پس ثابت شد که علی(ع) نفس پیامبر است که خداوند سبحان در کتابش قصد کرده و حکم خود درباره نفس بودن امیرالمؤمنین(ع) نسبت به پیامبر(ص) را در کتابش ثبت کرده است.

بحار الأنوار35: 257.

/ 0 نظر / 149 بازدید